24Pesos: Busted Broken and Blue

 
 

Maxwell Street: het was een begrip voor de blues in Chicago. “Maxwellstreet” heet ook het openingsnummer op de cd “Busted Broken and Blue” van de Britse bluesband 24 Pesos en het is een indrukwekkende ode aan de bekende straat- en markt waar de blues letterlijk voor het oprapen lag. Een traditioneel klinkende slide gitaar en een “oude” (voor mij onbekende) blueszanger zijn de eerste klanken en tonen die de luisteraar te horen krijgt maar binnen de 10 seconden nemen de heren van 24 Pesos onverbiddelijk het heft in handen. Een vuig klinkende slidegitaar en een stevige ritmesctie vatten je meteen bij de kraag en ze laten hierna niet meer los. De blues van 24 Pesos is rauw, opzwepend en vooral verfrissend. Die frisheid is wellicht te herleiden omdat we hier nu eens niet met een traditionele bluesplaat te maken hebben.

De band vermengt blues met rock, funk, swing, soul en heuse hiphop. Juist dat laatste verhoogt het “macho-gevoel” in de toch al stoere muziek. De band heeft in frontman/gitarist en songschrijver Julian Burdock tevens een zanger die de juiste attitude en street credibilty heeft die rap zo kenmerkt. Met branie en air maar uiterst cool rapt hij zich door nummers als “In the Summertime” (niet de Mungo Jerry versie by the way) en “Live my Life”. Het deed me af en toe denken aan die wervelende eerste cd “Come Find Yourself” van The Fun Lovin’ Criminals uit 1996 met dien verstande dat 24Pesos natuurlijk veel dichter bij de blues blijft dan het trio uit New York. Er staat geen echte misser op deze cd. Alleen de soulballad “Somebody Else” heeft niet dat hoge niveau dat je over het algemeen voorgeschoteld krijgt. Dat niveau is tijdens de eerste drie nummers zelfs extreem hoog want “Maxwellstreet” wordt opgevolgd door het heerlijke “Never saw the Devil” (let eens op de accenten die met het Hammond orgel worden gelegd) en het prijsnummer “Waitin at the Station”. In het laatstgenoemde nummer blaast zanger/gitarist en songschrijver Julian Burdock werkelijk zijn longen uit zijn lijf op een elektrische versterkte mondharmonica. Dat gecombineerd met de funky drums en het slidespel van Burdock maken dit nummer zo verrekte onweerstaanbaar.

Instrumentaal staat 24Pesos als een huis en het opzwepende karakter wordt versterkt door de spontane yells tijdens de solo’s. Afwisseling is er meer dan genoeg: opzwepende funk in “Mean what I say” en “Day Becomes Night” is een sublieme bluesballad met gloedvol gitaar- en hammond spel. “Busted Broken and Blue” is pas de tweede cd van deze band uit Engeland. Een band die op een zomerfestival zeker niet zou misstaan tussen al het pop- en rockgeweld. Onder het motto “back to the blues” maar dan wel op een uiterst hippe manier. Het klinkt misschien tegenstrijdig maar de wervelende western swing in het titelnummer, met heerlijk jazzy gitaarwerk en een aardig moppie scat à la Georgie Fame, bevestigd dat gegeven alleen maar. Ja, 24pesos heeft mij meer dan overtuigd. “Busted Broken and Blue” is een hele fijne aanrader voor al diegenen die, mede gelet op de beperkte vernieuwingsdrang, op de blues waren uitgekeken en er misschien geen of er nog maar weinig stuivers meer voor gaven. Of pesos in dit spreekwoordelijke geval… 24Pesos wel te verstaan…

Ed Muitjens
24Pesos
Busted Broken and Blue