Aafke Romeijn: Je Doet Je Best Maar

 
 

Gender en identiteit. Het zijn, onder meer, twee thema's die op het derde (het tweede Nederlandstalige) album van Aafke Romeijn opduiken. Gender is nu niet bepaald een thema dat veel bezongen wordt maar de opmerkelijk keuze van een dergelijk thema typeert deze Nederlandse zangeres juist. De voormalige docente Nederlands heeft definitief gekozen voor de muziek en die keuze is volledig te rechtvaardigen. Modeontwerper Bas Koster heeft voor Romeijn kleurrijke en eigenzinnige decors en kleding ontworpen en deze typeringen kun je als een carbonpapier leggen op haar muzikale keuzes. Laatst zag ik haar bij DWDD waarbij ze een creatie van Koster droeg, ietwat verwonderend kijkend door een grote bril en waarbij ze vleugeltjes op haar schouders droeg. De minuut die ze vervolgens weidde aan het nummer m/v deed me besluiten het album Je Doet Je Best Maar aan te schaffen. Ik heb er geen seconde spijt van gehad.

Want hetgeen Aafke Romeijn als geen ander lijkt te kunnen is om origineel voor de dag te komen. Dat is tegenwoordig geen sinecure. Niet alleen blinkt het dozijn zelfgeschreven liedjes uit door diversiteit maar de instrumentale invulling daarvan is al even opmerkelijk als verslavend. Je moet wel van elektronica houden want nog meer dan op voorganger Chin. Ind. Spec. Rest. integreert ze van allerlei soorten bliebjes, soundscapes en beats in haar muziek. Een voorbeeld van de originele manier waarop ze dat doet is te horen in Afstandsbediening. Muziek die bijna lijkt te zijn gemaakt door een aantal robots en die de zielloosheid en de simpliciteit van Nederlandse tv-programma's lijkt te impliceren. "Wie zijn wij, die er naar kijken, en de creatieve breinen, die het voorschotelen?" lijkt ze te willen zeggen. Ondanks de bijna machinale benadering weet ze, middels een fijn refrein, dit nummer een ziel te geven. Let daarbij ook even op de verrassende percussie. Het openingsnummer Blokken, een zeer fraai en goed in gehoor liggend lied, verraadt juist veel warmte. De compositie mag dan de zon figuurlijk laten schijnen, de tekst doet dat niet:  

 

"Ik heb vijftien illusies.
Ik bewaar ze in mijn kast.
Soms haal ik er één uit
om te kijken of hij me past."

 

Het titelnummer is een stevig, opwindend nummer waarbij ze een heel andere kant laat zien. Voor mij is xoxo één van de hoogtepunten van de cd. Een triest lied over een vreemde relatie waarin een vrouw, die duidelijk niet in balans is, volledig wordt overschaduwd door (vermoedelijk) een man die haar schaamteloos gebruikt. Een vreemde combinatie van aanhankelijkheid en walging openbaart zich bij de vrouw. De zanglijn is over het algemeen vrij repeterend en nogal monotoon van aard maar het lied komt daardoor en door de fraaie opbouw juist bij me binnen. Het eerdergenoemde m/v, een lied om als vrouw een dag door het leven te gaan als een man,  is ook al een uitstekend nummer. Mooi zijn de simpele akkoorden op de elektrische piano in het refrein. De arrangementen, waarvoor Aafke Romeijn eveneens verantwoordelijk is, zijn stuk voor stuk de moeite waard. De overige composities zijn allemaal sterk te noemen waarbij de één een stuk toegankelijk blijkt te zijn dan de ander. Het maakt van Je Doet Je Best Maar een zeer intrigerend album. Aafke Romeijn zal waarschijnlijk nooit het grote publiek aanspreken, maar dat hoeft voor mij eerlijk gezegd ook niet. Laat Aafke Romeijn geen gesneden koek worden. Laat haar maar fijn die eigenzinnigheid, die eigengereidheid maar vooral die originaliteit behouden die haar zo bijzonder maakt. Laat haar maar deze fraaie muziek blijven produceren. Muziek van een  vrouw die achter een grote bril verwonderd naar de wereld kijkt.

 

Review
Ed Muitjens
Aafke Romeijn
Je Doet Je Best Maar