Aaron Lee Tasjan: Silver Tears

 
 

Ik begrijp waarom New West Records met deze artiest in zee is gegaan, en visa versa. Voor mij is dit album een introductie tot deze goedgemutste Amerikaan. Aaron Lee Tasjan draait al even mee, maar was voor mij een grote onbekende. Zijn biografie en jaren van rijping moest ik van Internet plukken. Aaron Lee bedankt aan de binnenzijde van het hoesje Kevn Kinney (Drivin’ N’ Cryin’) als eerste in een rij van klinkende namen. Aangenaam verrast, want eerlijk gezegd, uitgaande van de Rhinestone Cowboy-verschijning die via grazige weiden aan komt wandelen, had ik mij mentaal voorbereid op een zoveelste retro-countryartiest die een graantje meepikt. Uiteraard zijn country-elementen aanwezig, maar A.J. gaat verder (gelukkig). Ik proef veel invloeden, en het moet raar lopen wil de cd van deze multi-getalenteerde jongen niet in mijn persoonlijke eindejaarslijst van 2016 belanden.

De openingssong, Hard Life, doet mij keer op keer denken aan een nummer van Harry Nilsson. Er wordt een sfeertje gecreëerd dat mij terugbrengt naar begin jaren zeventig. Je hoort door de poriën van zijn muzikale kunstwerkjes invloeden naar Beatles en Beach Boys vloeien, maar niet op een manier die irriteert. Nee, veeleer verfrist. Ready to Die is vlijmscherp en zou zomaar geplukt kunnen zijn uit het oeuvre van Rob Jungklas. Hank Williams was no Angel, They put him on a cross. Geweldig dynamisch nummer! Het is voorts vooral de veelzijdigheid die indrukwekkend is. Van art-work tot de muzikale inhoud, geen detail is de nodige aandacht onthouden. Productioneel worden de spreekwoordelijke puntjes op de “i” gezet. Silver Tears is naast alle vakkundigheid losjes geproduceerd, zodat je na een veelvoud aan luisterbeurten nog steeds lekker meedeint. Zelfs het trage 12 Bar Blues blijft een aangename uiteenzetting van A.J.’s favoriete nachtelijke verpozen. Wedden dat Tom Waits ergens aan de bar zit, of Syd Barrett? Referenties aan klassieke nummers passeren hier de revue. Where the Road Begins and Ends sluit een uitermate aangename luisterervaring af. Voor een moment vermoedde ik dat David Bowie een zangpartij had ingevuld. Was het maar zo, was die brug maar geslagen, dan sluit dit rare jaar toch nog enigszins hoopvol af. De titel van dit album gaat samen met zijn liedjes. Zelf heb ik behoefte mijn tranen te verbergen, maar Aaron Lee Tasjan laat ze juist schijnen. In beide gevallen valt iets van je af. Silver Tears lucht op de één of andere manier op.

 

Review
Rein van den Berg
Aaron Lee Tasjan
Silver Tears
Label: 
New West Records
Releasedatum: 
23-9-2016