Abigail Washburn: City of Refuge

 
 

Hoewel de Amerikaanse singer-songwriter Abigail Washburn sinds 2005 aan een boeiend muzikaal traject bezig is als groepslid van de vrouwenband Uncle Earl en als soloartieste, was ze voor mij tot aan haar tweede soloalbum City Of Refuge, als je de plaat die ze met het Sparrow Quartet maakte buiten beschouwing laat, een onbeschreven blad. Maar wat ze op dit album laat horen is zo avontuurlijk en opwindend dat ik maar eens gauw aan een inhaalbeweging moet beginnen.Washburn heeft iets met China. Ze bezocht het oude keizerrijk voor het eerst toen ze amper zeventien was, pikte vrij snel het Mandarijn op en was overrompeld door de rijke cultuur van het land. Dat die ervaring een blijvende indruk op haar heeft achtergelaten, blijkt al meteen in de Prelude van City Of Refuge, een sample van stadsgeluiden en een Chinese instrumentale traditional, en het geweldige titelnummer dat opent als klassieke appalachian folk met Washburn op banjo maar dat de muzikale horizon al snel verbreedt met elementen uit rock, country en elektrische folk. Die lijn wordt doorgetrokken in Bring Me My Queen, een van mijn favoriete nummers op deze plaat, waarin de piano van Kai Welch en de viool van Jeremy Kittel voor de Chinese accenten zorgen in een song die toch naadloos aansluit op de hedendaagse americana. In Last Train, misschien wel de meest traditionele countrysong op City Of Refuge, springt vooral de pedal steel van Carl Broemel in het oog. Terwijl Dreams Of Nectar, nog een van mijn lievelingsnummers, een boeiende cocktail biedt van soulvolle backing vocals, oriëntaalse instrumentatie (Wei Fu op guzheng, een soort citer, en Chris Funk op dulcimer), zachte jazz en dromerige countryachtige folk. En afsluiter Bright Morning Stars paart traditionele Amerikaanse a capella – mede dankzij de Mongoolse keelzang van Yiliqui - aan de hypnotiserende chants van Tibetaanse priesters. Abigail Washburn en producer Tucker Martine laten zich op City Of Refuge bijstaan door een aantal volbloed muzikanten zoals Bill Frisell (gitaar), Rayna Gellert (viool), Victor Krauss (bas), Kenny Malone (drums) en de al eerder genoemde namen en hun inbreng op dit album valt niet genoeg te prijzen. Maar dé ster van deze plaat is en blijft Abigail Washburn die het aandurft om muzikale grenzen te verleggen en het beste uit verschillende culturen samen te brengen tot één luisterrijke harmonie.

Martin Overheul
Abigail Washburn
City of Refuge