Ad Vanderveen: Driven by a Dream

 
 

Idioot genoeg heb ik altijd moeite met de spelling van Ad Vanderveens naam. Moet ’t nou wel aan elkaar, of niet? De handgeschreven krabbel op de hoes van zijn laatste album is niet bepaald behulpzaam: “Veen” met een hoofdletter! Laten we elkaar nu geen zusje noemen; ook al zingt Ad in het Engels, uiteindelijk is hij toch zo Nederlands als zuurkool met worst! “A gifted singer and an ace guitar player” staat op zijn site, en eerlijk gezegd laten we alle bescheidenheid opzij zetten. Ad wordt toch zo langzamerhand verondersteld een soort nationale trotst te zijn? De man draait al ellenlang mee, schijnbaar onvermoeibaar. Geen wonder dat zijn album gekscherend de titel kreeg Driven By A Dream. Laten we realistisch blijven: het is tenslotte niet niets wat de man gepresteerd geeft. Zijn oeuvre is niet alleen omvangrijk – we zitten op meer dan 25 albums – de kwaliteit is daarnaast eveneens niet misselijk. Geheel in typisch Nederlandse stijl werd in Ad’s vroegste dagen de vergelijking gemaakt met Neil Young’s stijl. Echt? En uit de lucht gegrepen was dat niet.

Gelukkig is Ad Vanderveen al jaren zijn eigen weg gegaan. Vanwege de thematiek die hem bezighoudt, ingegeven door de wereld om hem heen, blijf ik hem beschouwen als een Nederlands muzikant. We beïnvloeden elkaar, en dat is inclusief Ad (en wie weet doet de Volkskrant ook nog een duit in het zakje). Ad blijft van ons ondanks zijn vrijages die onze landsgrenzen ontstijgen. Weliswaar een zelfverzekerde pas, maar niet het doorvoede lichaam van een succesvol zakenman, zo oogt Ad Vanderveen in al zijn nederigheid op de hoes van Driven By A Dream. Waar zal het zijn? Het treinstation van Bussum of Naarden? Ad is gedreven. Altijd al geweest. Toch blijft het succes mondjesmaat, en dat mag wat mij betreft best veranderen. Een oplossing zou kunnen zijn dat we hem vanaf nu massaal gaan ontdekken; maar zo Nederlands is hij nu ook weer niet. Hij is kritisch genoeg op zichzelf, en hoeft niet zo nodig iedereen in dit land te behagen.

Behalve I Paint My Masterpiece (Dylan) zijn alle composities van Ad zelf. Ik moest terstond denken aan de broer van David Rodriguez (Philip), aangezien die ook zo’n fantastische uitvoering heeft gedaan van een Dylan nummer. Ik dacht aanvankelijk dat hij dit lied had gedaan, maar dat bleek Masters of War te zijn. Ik mis de overgave bij Ad’s vertolking, vergeleken met Dylan versies, of de bluesy uitvoering zoals ik hem ken van Chris Whitley. (Te vinden op het albumDislocation Blues met de Australiër Jeff Lang!) Een bescheiden smetje op een in mijn ogen voortreffelijk nieuw album. Is dat ook niet typisch Nederlands; dat we ondanks onze bescheidenheid nog tegelijkertijd te hoog willen grijpen? Ad heeft het antwoord. Zonder droom kom je nergens, en daarom support ik onze Ad voor de volle 100 procent!

Rein van den Berg
Ad Vanderveen
Driven by a Dream