Alana Levandoski: Lions And Werewolves

 
 

Toen ik enkele jaren geleden een van mijn laatste jeugddromen realiseerde, speelde ‘Unsettled Down’, het uitmuntende debuut van de Canadese roots singer-songwriter Alana Levandoski, een prominente rol op de begeleidende soundtrack. De sensatie die je voelt wanneer je een miljoenenstad als Los Angeles uitrijdt op de tonen van ‘Bring Me On Home’ (‘By the time I looked in my rear view mirror / The skyline of the city was gone / And I’ll be movin’ on’) kleuren uiteraard niet alleen de ervaring en de herinnering maar ook de muziek, die daardoor een bijkomende, zeer persoonlijke dimensie krijgt. Waardoor ik dit album tot het einde van mijn dagen zal associëren met de jeugdige euforie die mij toen overweldigde.

 
Natuurlijk zit hier ook een schaduwzijde aan. Een dergelijke beleving bepaalt je verwachtingspatroon en legt de lat voor de volgende plaat op een immense hoogte. Waardoor ik eigenlijk blij ben dat het tot nu heeft geduurd eer Alana Levandoski met een opvolger voor haar debuut op de proppen kwam. In de tussenliggende tijd is de memorie toch enigszins vervaagd, is de euforie gaan liggen en heeft het besef dat idealiseren tot een vertekend beeld van de realiteit leidt, zijn louterende werk gedaan. Zodat ik mijn positie ten opzichte van artiest en muziek wat heb kunnen bijsturen. Maar dat alles neemt toch niet weg dat ik al sinds de aankondiging van ‘Lions And Werewolves’ uitkeek naar de release van de plaat, waarbij mijn honger exponentieel toenam door de positieve berichten die ik op Levandoski’s website en MySpace-pagina las en door de fantastische songs die deze nachtegaal uit Winnipeg, Manitoba met mondjesmaat aan de wereld cadeau deed. En laat ik maar meteen kleur bekennen: met ‘Lions And Werewolves’ heeft Alana Levandoski mij opnieuw volledig ingepakt.
In vergelijking met haar debuutalbum, kiest producer Ken Nelson (Coldplay, Snow Patrol) voor een brede sound waarin elektrische gitaren en drums vaak op de voorgrond treden (zeker in de openingstrack ‘Red Rover’, een soort Springsteen meets The Pretenders die de luisteraar even op het verkeerde been zet), zonder ooit in de weg lopen van dé ultieme troef van Levandoski: haar kwetsbare maar tegelijk krachtige en daardoor zeer specifieke stemgeluid. De overgang van een overwegend akoestische naar een ietwat robuustere sound is een even bewuste als geslaagde keuze. ‘When I began thinking about this record, I knew I wanted an evolution,’ schrijft Alana op haar website. ‘I also wanted to allow myself to grow organically, and to listen to my instincts. The album is very organic. Some people might be surprised that it evolved as much as it did. But I had over two years of touring in eight countries. And working with Ken Nelson, I wanted someone from outside of the roots world to put a twist to what I do.’ Die ‘twist’ is het duidelijkst in songs als het dreigende ‘Dangerous One’, ‘Hello’, dat roots met pop verzoent, de juweeltjes ‘Song For A Cougar’ en ‘What Brought You Down’ (twee van de mooiste songs die ik dit jaar hoorde) en ‘Crashed Car / Morning Star’.
Die tracks hebben overduidelijk een akoestische basis, maar krijgen dankzij de elektrische instrumentatie en de voortreffelijke productie nog meer zeggingskracht en diepte dan ze in een louter akoestische uitvoering al zouden hebben. Naast die wat steviger ingekleurde nummers, biedt ‘Lions And Werewolves’ tot mijn grote genoegen ook een aantal naaktere songs waarin Levandoski zich open en broos durft op te stellen en die je daardoor regelrecht in je hart treffen. Probeer maar eens onbewogen te blijven bij het luisteren naar de groeidiamantjes ‘Trapeze’ en ‘Thine The Glory’. ‘Lions And Werewolves’ zit al een tijdje in de cd-speler van mijn auto – volgens The Boss de ultieme test voor een cd – en wordt per luisterbeurt beter. Alana Levandoski is afwisselend hartveroverend, hartverwarmend, hartverheffend en hartbrekend, maar altijd hartstochtelijk. En dat is een hemelse gave.
Martin Overheul
Alana Levandoski
Lions And Werewolves