Alicia McGovern, 3 februari 2012

Folk@22 van start

[[{"type":"media","view_mode":"media_original","fid":"2092","attributes":{"alt":"","class":"media-image","height":"260","style":"width: 347px; height: 260px; margin-left: 4px; margin-right: 4px; float: left;","typeof":"foaf:Image","width":"347"}}]]In december 2010 polste Alicia McGovern voorzichtig een aantal reporters voor de EuroAmericanaChart: of ze misschien haar nieuwe cd’tje wilden ontvangen, met verwijzing naar de site van CDbaby voor wat luistervoorbeelden. Die luistertest was voor mij ruimschoots voldoende om het cd’tje te laten komen, de muziek van deze tot dan onbekende singer-songwriter sprak me meteen erg aan. Toen de cd eenmaal in huis was raakte ik nog meer gecharmeerd van deze dame met haar intrigerend stemgeluid en boeiende teksten. Haar bescheiden marketing-activiteiten bleken behoorlijk succesvol en in februari bezette ze zomaar de tweede plaats in de EuroAmericanaChart.

 
Behalve dat heuglijke feit mailde ik haar dat het toch wel erg leuk zou zijn als we haar eens tijdens een optreden in Nederland zouden kunnen begroeten (Alicia komt uit Salt Lake City, Utah), niet vermoedend dat dat een jaar later al het geval zou zijn en al helemaal niet ten huize van collega en vriend Math Heijen. Die had tegen het eind van 2011 het plan opgepakt om huisconcerten te gaan organiseren en al snel bleek Alicia de eerste te zijn die bij hem thuis zou optreden. Dat gebeurde op vrijdag 3 februari, de aftrap van de ‘Folk@22’-concerten. Huiskamer leeg maken, zo’n dertig stoelen erin plaatsen, installeren van een PA en sfeervolle verlichting (met dank aan Uwe en Guido, bevriende Duitse organisatoren van huisconcerten in het americana-genre) en natuurlijk een doek over de kooi van de agapornissen -- toch fijn dat Marie-José inmiddels ook enthousiast was geworden over die huisconcerten, want zonder medewerking van je partner krijg je dat allemaal niet van de grond.
 
[[{"type":"media","view_mode":"media_original","fid":"2093","attributes":{"alt":"","class":"media-image","height":"346","style":"width: 260px; height: 346px; margin-left: 4px; margin-right: 4px; float: right;","typeof":"foaf:Image","width":"260"}}]]Vooraf toch wel enige spanning: zouden er wel voldoende mensen komen? De tot dan erg vriendelijke winter had even tevoren besloten in alle hevigheid los te barsten: ellendig lange files op de wegen en het leek de ‘coldest night of the year’ te gaan worden. De middag van de derde werd het nog spannender: op het afgesproken uur geen Alicia, en een paar uur later nog niet. Net toen het plan werd opgevat om de genodigden af te bellen stond ze echter met echtgenoot Eric voor de deur: ‘Hi, I’m Alicia!’
 
Met die woorden opende ze weer enige uren later het concert, waar ondanks het barre weer toch ruim dertig mensen op af waren gekomen. Alicia opende, ietwat timide en nog niet helemaal op haar gemak, met Stephen Fosters ‘Oh Susanna’ (‘I come from Alabama, with my banjo on my knee’), in de hoop dat dit tot enige ‘sing-along’ zou leiden, wat helaas niet gebeurde (nou ja, helaas… iemand mij al eens horen zingen?), maar de hilariteit brak wel het ijs en vanaf het fraaie ‘I Wanna Grow Old’ dat volgde bleek Alicia een stuk zelfverzekerder. Veel van haar fraaie album ‘Words Through the Seasons’ passeerde nog de revue die avond, zoals ‘I’ll Keep Tryin’, ‘You’re in the World’ en ‘Heavy as the Wing,’ aangevuld met enkele nieuwe songs, een aantal traditionals en enkele songs van anderen. In die laatste categorie maakte vooral een uitvoering van ‘Caleb Meyer’ (Gillian Welch) diepe indruk op de aanwezigen. Deze ‘murder ballad’ gaat over Nellie Kane, die op een moment dat ze alleen thuis is, omdat haar man naar de stad is voor zaken, bezoek krijgt van Caleb Meyer, die haar aanrandt. Als Nellie op de grond is gewerkt vindt ze naast zich een afgebroken flessenhals, waarmee ze zijn keel doorsnijdt. Alicia bracht de ballade uiterst ingetogen en duister, waardoor de spanning voelbaar was.
 
Een andere opmerkelijke uitschieter was ‘Emily,’ een nummer van haar eerste album ‘We Just Fly,’ dat echter in deze live-uitvoering een stuk trager werd gebracht, en dat verlaagde tempo kwam de song erg ten goede. Met traditionals als Lead Belly’s ‘Goodnight Irene’ en de Engelse folk-song ‘The Cuckoo’ wist Alicia de avond voldoende gevarieerd te houden en haar nieuwe songs doen ons nu al uitzien naar haar nieuwe album.
 
[[{"type":"media","view_mode":"media_original","fid":"2094","attributes":{"alt":"","class":"media-image","height":"260","style":"width: 343px; height: 260px; border-width: 4px; border-style: solid; float: left; margin-left: 4px; margin-right: 4px;","typeof":"foaf:Image","width":"343"}}]]Zo wist Alicia ons ruim anderhalf uur bijzonder te boeien en regelmatig te ontroeren. Tijdens de praatjes in de pauze en voor en na het concert hebben we haar leren kennen als een erg prettige persoonlijkheid, die ook nog wel wat te vertellen heeft. Maar dat laatste is wel duidelijk voor iemand die de moeite neemt om naar haar teksten te luisteren.
 
 
Math, bedankt voor dit prachtige concert, de voortreffelijke organisatie en het feit dat je met dit pracht-initiatief bent gekomen. We kijken nu alweer uit naar het volgende concert bij je thuis: Kyle Carey op vrijdag 16 maart. Kyle wordt dan begeleid door Ruadh Duggan uit Ierland en onze eigen Bart Jan Baartmans.
 
(met dank aan Math voor de info)
 
Op vrijdag 16 maart treedt Kyle Carey op bij Folk@22.
John Smits