Alison Krauss & Union Station: Paper Airplane

 
 

Nu gebleken is dat een opvolger van het commercieel bijzonder succesvolleRaising Sand, een samenwerking met Robert Plant die in 2007 menigeen verraste, er niet in zat zou je de hernieuwde samenwerking van Alison Krauss met Union Station als een ‘next best step’ kunnen zien. Zelf beschouw ikRaising Sand liever als een aangenaam zijsprongetje en de nu voorliggendePaper Airplane als het weer oppakken van de draad, want de mix van Alison’s vocalen met het superbe snarenwerk van Union Station behoort wat mij betreft tot de fijnere geneugten van het leven. Het heeft geleid tot schittterende platen als I’ve Got That Old Feeling (1990), So Long So Wrong (1997) en Lonely Runs Both Ways, haar laatste samenwerking met Union Station uit 2004 voor het verschijnen van Paper Airplane. Maar ook als het eindresultaat niet het niveau van die platen haalt is de combinatie Alison Krauss/Union Station altijd de moeite van het beluisteren meer dan waard.

 
De plaat start bijzonder sterk met het door Robert Castleman geschreven titelnummer, waarin melancholie en hoop schitterend samengaan en zowel Krauss als Union Station een prachtig visitekaartje afgeven. Met het up tempoDust Bowl Children volgt dan meteen een sterk contrast, niet in het minst omdat de vocalen voor rekening van Dan Tyminski komen. Dat stemcontrast wordt op alle platen van Kraus en US toegepast en komt ook hier nog enkele malen voor: op de Tim O’Brien song From the Outside Looking In en Bonita and Bill Butler. Hoe je de stem van Tyminski ook waardeert, het lijkt telkens wel alsof de band in deze songs meer ‘los’ durft te gaan en de afwisseling doet de platen in het algemeen goed.
 
Met Lie Awake, heel stemmig en met fraai ingehouden instrumentatie, en Lay My Burden Down met een wel heel fraaie balans tussen stem en instrumenten krijgt de plaat een erg sterk vervolg. Dat geldt zeker ook voor My Love Follows You Where You Go, waarin het tempo iets wordt opgeschroefd en de instrumentatie verrijkt, zodat er toch weer hoop kleurt tegenover een toch wel droevige tekst. Als je een centraal thema wilt zoeken in de plaat lijkt het me dat het inderdaad gezocht moet worden in die balans tussen droefheid en hoop, afstand en toenadering.
 
Brengt de eerste helft van de plaat me langzamerhand tot de overtuiging dat Paper Airplane een van de klassiekers in het werk van Alison Krauss en Union Station gaat worden, de tweede helft brengt me toch wel wat aan het twijfelen. De Richard Thompson-klassieker Dimming Of the Day begint adembenemend, maar ergens halverwege ebt de spanning weg. Daarna volgen enkele degelijke uitvoeringen waarin met name de band op de voorgrond treedt, maar die bij mij niet echt willen beklijven. Jackson Browne’s My Opening Farewell krijgt tenslotte een warme behandeling, maar kan niet voorkomen dat ik na het beluisteren van de plaat met enigszins gemengde gevoelens achterblijf.
 
Voor liefhebbers ongetwijfeld genoeg moois om de plaat onverwijld aan te schaffen, maar dat is gezien de kwaliteit van deze combinatie eigenlijk niet echt een verrassing. Prima plaat, maar geen klassieker naar mijn gevoel. Maar na zeven jaar verwijdering gloort het vertrouwen dat er nog heel veel moois gaat komen. Waarmee meteen is aangetoond dat het zelf gedistilleerde thema toch opvallend sterk op me is overgekomen.
John Smits
Alison Krauss & Union Station
Paper Airplane