All In Love Is Fair

Martin Overheul

Rond mijn zeventiende verdeelde ik mijn weekends tussen Schiedam en Deurne bij Antwerpen. Mijn moeder en stiefvader waren naar die laatste stad verhuisd en er was steeds minder dat mij bond aan mijn geboorteplaats. De wereld waarin mijn jeugdvrienden Alex, Ferry en Rob leefden, een wereld die tot pakweg mijn zestiende ook de mijne was geweest en waar ik tegenwoordig op momenten van zware weemoed met een moeilijk te definiëren verlangen naar terugkijk, nam allengs andere vormen aan dan de patronen die ik zocht. Die bleek ik in Deurne te vinden in een kleine groep vrienden die samenkwam in ’t Kelderke, een ietwat conventionele en brave jeugdclub die deel uitmaakte van het lokale parochiehuis. Daar leerde ik een paar jongens en meisjes kennen die me vlot in hun midden opnamen en me het gevoel gaven dat ik daar al heel mijn leven vertoefde, ondanks het feit dat we niet dezelfde taal spraken (het Antwerpse dialect leek me die dagen een berg die ik nooit zou kunnen beklimmen) en hun opvoeding, compleet met kerk en daaraan verbonden jeugdvereniging, niet bepaald aansloot bij het gebrek aan richting en geborgenheid waar mijn ouders en later mijn stiefvader borg voor stonden.

In Deurne vond ik behalve nieuwe vrienden met een goed stel oren aan hun kop ook de liefde terug die ik in Schiedam had achtergelaten. Haar naam is hier niet van belang, maar ze zag eruit en danste als Kate Bush, had een hurk van een vader die het uitstervende beroep van schoenmaker beoefende, een moeder die wanhopig streed tegen de sporen die de jaren op haar gezicht achterlieten en een oudere zus die iets te gretig de rol van oudere zus op zich nam. We zagen elkaar, werden verliefd en sloegen nietsvermoedend en vol jeugdige geestdrift de richting in van een ravijn. 

We waren behalve veel te jong om te trouwen vooral te duchtig verknipt door onze jeugd. Door de krater die het gedonder tussen mijn ouders in mijn leven had geslagen. Door de ingewikkelde situatie waarin zij was opgegroeid met een stel ouders die al jarenlang alleen nog maar aan zichzelf en hun eigen genoegens dachten. Door het grote misverstand dat we een vlucht uit onbehaaglijke situaties beschouwden als het begin van iets moois en langdurend. Slechtziend wat ons verleden betrof, blind voor het heden en een troebele blik op de toekomst. Het overkomt jaarlijks honderden mensen, maar toen ik het voor mijn eigen voeten gegooid kreeg, leek met mijn kop in de grond te gaan staan de gemakkelijkste houding op dat moment. Tot de realiteit als een pletwals over me denderde, vanuit een hoek dat ik hem niet zag aankomen. Wat ook weer met mijn eigen verblinding te maken had.

De soundtrack van dit drama in zakformaat werd geschreven door Stevie Wonder. Zijn Innervisions zorgde voor momenten waarop de beklemmende werkelijkheid wat zachter aanvoelde en beter te incasseren leek. ‘Was’ en ‘leek’ want we beseften verdomd goed dat er van de verliefdheid die er ooit onomstotelijk was nog enkel wat kruimels overbleven. En kruimels zijn te weinig om een toekomst op te bouwen, bieden geen basis om op voort te leven. Hoe jong en naïef we ook waren, dat hadden we maar al te goed door. We begrepen op die ogenblikken dat een monumentale song als All in Love Is Fair ook voor ons was geschreven: “But all is changed with time / The future none can see / The road you leave behind / Ahead lies mystery”. En we begrepen dat we de val in het ravijn niet meer konden afwenden.

Na een val volgt doorgaans een herrijzenis. Ik ben geen religieus man, maar zo bijbels is mijn leven tot nog toe gelukkig wel verlopen. Het leven slaat en zalft. Je struikelt, verliest je evenwicht, valt en staat weer op. Op die weg heb ik meer dan eens naar Innervisions geluisterd. Telkens met andere oren, de associaties zijn veranderd, andere mensen kwamen op mijn pad, maar de kracht van het album is na al die jaren nooit afgenomen. 

De zoektocht naar liefde, geborgenheid, troost en nestwarmte – de vier windstreken die mijn wereld afbakenen – heeft me, via dat kronkelige pad waarop me nóg een ravijn en een herrijzenis wachtten, uiteindelijk thuisgebracht bij de vrouw die mijn leven zal delen tot onze laatste dag samen.  “A writer takes his pen / To write the words again / That all in love is fair”.

All is fair in love
Love's a crazy game
Two people vow to stay
In love as one they say

But all is changed with time
The future no one can see
The road you leave behind
Ahead lies mystery

But all is fair in love
I had to go away
A writer takes his pen
To write the words again
That all in love is fair

All of fate's a chance
It's either good or bad
I tossed my coin to say
In love with me you'd stay

But all in war is so cold
You either win or lose
When all is put away
The losing side I'll play

But all is fair in love
I should never have left your side
A writer takes his pen
To write the words again
That all in love is fair
A writer takes his pen
To write the words again
That all in love is fair