Amanda Pearcy: An Offering

 
 

Laat ik eerlijk zijn. De openingssong Ribbons and Bows pakte mij moeizaam. Ik vond het nummer traag van start komen, en ook de zang kon mij bij eerste beluistering niet bekoren, iets te geforceerd naar mijn smaak. Het nummer kwam als een koude douche, en nodigde mij matig uit om beluistering van Amanda Pearcy’s nieuwe album voort te zetten. Bij haar eerdere soloplaten was ik een dergelijk obstakel niet tegengekomen. Achteraf gezien had ik de plaat beter niet terzijde gelegd, want Every Now and Then (het tweede nummer) had mij meteen en subiet naar de hoek verwezen. Wat een prachtnummer. Vet op alle fronten! Amanda zoals ik haar graag hoor, en met een overtuiging die je dwingt tot luisteren. Met haar band heeft ze het overigens bovenmatig getroffen. Vooral het gitaarspel van George Bradfute weet mij te bekoren. Fijnzinnig als bij de beide vorige platen is Tim Lorsch opnieuw van de partij, wederom in een coördinerende als musicerende rol. Geen verkeerde keuze van Amanda om met hem te werken. Hij assisteert haar tot in de details bij het uitvoeren, het vervolmaken, van haar specifieke stijl. Hij geeft mede kleur aan deze bloedeerlijke country. In het geheel niet verwonderlijk om dan ook een cover aan te treffen van Bobby Gentry’s Ode to Billie Joe. Het past perfect om het geheel compleet te maken.

Zoals gezegd, ik had enige aanloop nodig, maar na een paar beluistersessies overwint de algehele toon  en sfeer, waardoor mijn aanvankelijk voorbehoud absorbeert. Er zijn gedroomde fantasieën zoals Pallet on the Floor of de gespeelde luchtigheid in Mellow Joy waarmee Amanda mij opnieuw voor zich wint. Ik heb sowieso een immens respect voor deze dame. Ze is een eerste klas doordouwster die op volharding de wind in de zeilen probeert te krijgen. Ook het doen verschijnen van An Offering wijst op pure overlevingsdrang, waarbij “some help of her friends” onontbeerlijk blijkt. Er zijn voor Amanda anno 2015 amper alternatieven denkbaar. Tussen de regels door proef je dat het hedendaagse Amerika ongemeen hard kan zijn. Succes komt je niet aanwaaien. Muziek is waar haar bestemming ligt, en dit Amerika, deze terugkerende beproeving, dat is wat ze bezingt, zonder ook maar een moment zichzelf te beklagen. Het doet mij dan ook een enorm genoegen dat haar vrienden en vakgenoten haar bijstaan. Het verraadt waarom Jimmy Lafave, Ray Bonneville en de in Austin residerende gitarist Matt Giles een gastbijdrage vertolken op deze plaat. Amanda Pearcy speelt geen goedkope rol, de opoffering die zij zich getroost is gezien de wijze waarop de kaarten momenteel geschud zijn jammerlijk, maar noodzakelijk. Het eindresultaat is dan ook niet anders dan puur, en recht uit het hart. Geen geregisseerde scene, maar gemeende emoties. Medio oktober zijn een serie optredens voorzien. Ik ga mijn best doen erbij te zijn. Sluitstuk van An Offering is de titelsong in een instrumentale Reprise gedaante. Het is hier waar Lorsch voor zichzelf een muzikale rol heeft voorzien. De uiteindelijk hoofdrol staat dan al lang vast. 

Deze review schreef Ed voor Heaven, #6 nov/dec 2015:

 

Er zijn zangeressen met stemmen die niet voor iedereen gesneden koek zijn. De Texaanse Amanda Pearcy heeft zo'n stem. Haar zang weerspiegelt de donkere kant van de ziel en die van het leven. 'Content with an ordinary life' zong Amanda Pearcy op de uitstekende voorganger Royal Street en als je haar biografie kent dan begrijp je waarom. Juist misschien wel daarom weet haar stem zo bij me binnen te dringen. Het is de hardheid van het leven die gereflecteerd wordt op haar stembanden. Hoe goed de "country-noir" van Royal Street ook was, met An Offering overtreft ze zich. Ze dook andermaal met producer Tim Lorsch de studio in en komt er uit met dertien prachtsongs waarbij de blues nadrukkelijker aanwezig is. Er wordt fabelachtig mooi gemusiceerd en dat contrasteert schitterend met haar stem. In Ribbons And Bows bijvoorbeeld jankt een desolaat klinkende lapsteel zich over de donkere tonen van een baritongitaar heen en baant zich onvermijdelijk een weg naar het gemoed. De sfeer van het zuiden is altijd nadrukkelijk aanwezig, zoals in het heerlijke uptempo Pawn Shop Gun, waarop Jimmy Lafave meezingt, en in het bluesnummer Mellow Joy dat aan het eind, met behulp van een koortje, verandert in een uitbundige gospelsong. De teksten zijn wederom zeer bijzonder. Haar woordkeuze is origineel en is eigenlijk gewoon pure poëzie. Terughoudend staat niet in haar woordenboek. Ze geeft zich. Helemaal. 'I no longer beg for suffering. Yet still I give you myself. An Offering.' Het is de ultieme kwetsbaarheid op een presenteerblaadje.

Review
Rein van den Berg
Amanda Pearcy
An Offering
Label: 
indep.
Releasedatum: 
2-10-2015
Het eindresultaat is dan ook niet anders dan puur, en recht uit het hart. Geen geregisseerde scene, maar gemeende emoties.