Amanda Pearcy: Royal Street

 
 

Dat sommige mensen Facebook afwijzen kan ik me voorstellen. Waarom de behoefte je privacy te publiceren? Zelf beschouw ik het als een ideaal medium om contacten te leggen. Via deze weg “ontmoette” ik een aantal jaren geledenAmanda Pearcy. Het was nog enige tijd voordat haar debuutplaat verscheen. Via dat contact kreeg ik van haar een aantal demo liedjes toegestuurd. Ik was meteen verkocht. Pas later vernam ik dat ze gehuwd was met niemand minder dan Louis “Cowboy” Johnson die in 2011 verraste met Old Friend. Bij Amanda hoef je niet door een schil te graven. Wat je hoort is wat je krijgt. Muziek bedoeld voor je hart. Mij voorkeur gaat uit naar folk, blues, oude soul, en Amanda Pearcy voedt en verwarmt mijn gevoel voor oprechte countrymuziek. Geen muziek die gestuwd wordt door vlotte marketing, of omgeven is door het grote geld. Amanda Pearcy vertegenwoordigt muziek van de underdog. Mensen die in de samenleving buitenspel zijn gezet door de tijd, simpelweg omdat ze mogelijk meer gevoelsleven bezitten dan ratio. Niet iedereen heeft dezelfde kansen op een geëffend pad, of heeft het voordeel van een glansrijke start. Royal Street lag al een tijdje in de maak, maar werd slechts mogelijk nadat een Kickstarter initiatief het laatste zetje gaf. Voor niets gaan de zon op, zeker in de Amerikaanse samenleving. Uiteindelijk moet er brood op de plank, en het liefst belegd. Amanda’s teksten gaan primair over emoties en de obstakels die zoal op ieders weg kunnen liggen.

Amanda heeft voldoende leed in de privésfeer mogen proeven, wat al begon op jonge leeftijd doordat haar vader zijn eigen vader als kind verloor. Ze komt oorspronkelijk uit Houston, uit een bij tijden turbulent nest. Zelf heeft Amanda een echtgenoot gehad die stierf terwijl haar zoon pas twee jaar was. Wanneer mensen vroegtijdig sterven dan werkt de pijn nog jaren na voor de achterblijvers. Deze tragedies, gecombineerd met haar rusteloosheid, en enigszins gemakzuchtige keuzes nijgen je in een vicieuze cirkel te trekken. Die gevoelswereld is de basis van waaruit Amanda haar teksten maakt. Haar muziek handelt over verlangen en tegelijktijdig van kansen grijpen. Ze bezit de gave haar emoties bloot te leggen, zonder ze goedkoop te etaleren. Serieuze tegenslag kan je behoorlijk opbreken. Bewonderenswaardig is vervolgens de veerkracht die mensen aan de dag leggen om zichzelf te bevrijden van hun verdriet of bagage. Iedereen heeft recht op zijn geluk, al is het maar een eenvoudig leven. (Ordinary Lives)

Everyone is at the Mercy of another one’s dream :song Sam Baker op zijn gelijknamige plaat. Amanda realiseert zich als geen ander dat ze dankbaar dient te zijn. Het geldt voor ons allemaal, maar zij zingt over dit soort thema’s waarin betrekkelijkheid een grote rol speelt. Evenals haar debuut was de productie in handen van Tim Lorsch. Samen met Amanda wist hij een uitgekiend team aan muzikanten te vergaren. Musici die zich in het verleden verdienstelijk hebben gemaakt voor grootheden als: Rodney Crowell, Townes van Zandt, Neil Young, Lucinda Willians, John Prine, Mickey Newbury en maak zelf de waslijst maar af. Het debuut van Amanda is verbluffend, en deze, Royal Street, doet er niet voor onder. Naast de eigen geschreven nummers een oudje van Jagger & Richards – No Expectations. De originele versie is een op Robert Johnson geïnspireerde blues song. Bevat Brian Jones op akoestische slide, en dateert van 1968. Qua thematiek sluit het nummer perfect aan bij Amanda’s eigen teksten. Een bescheiden hommage aan The Rolling Stones dus, naast de religieuze traditional die dit album afsluit Wish I’s in Heaven sittin’ Down. Een album die je domweg moet gaan beluisteren, omdat het niets anders is dan een eerste klas prachtplaat. Mijn bewondering voor Amanda is enkel gegroeid.

00:00
 
Rein van den Berg
Amanda Pearcy
Royal Street