Amos Lee: Mission Bell

 
 

Hoge bomen vangen veel wind, zo ook deze Amos Lee. Kwaliteit kan Amos Lee allerminst ontzegt worden. Alleen jammer dat de echt scherpe randjes glad zijn gestreken. Muzikaal is het een golvend pallet, en zijn muziek ligt – meer dan – uitstekend in het gehoor. Echter na een aantal luisterbeurten treedt bij mij de vervlakking op. De productie claimt een glansrol op, waarachter de echte artiest enigszins achter verschuil gaat. Technisch is Mission Bell een formidabele plaat. De productie weet met zijn cosmetische aanpak de overwegend holle composities behoorlijk op te vijzelen. Neem een nummer als Violin ter illustratie, die wordt onnodig uit zijn verband getrokken. Lange golvende lijnen die de kracht van de song wat mij betreft te kort doen. De vergelijking met Norah Jones vind ik beslist zeer treffend. Bij haar hoor je eveneens een zee aan kwaliteit, maar echt pakken doet deze mainstream me steeds minder. Muziek die risico’s lijkt te willen mijden. Dit album is opgenomen te Arizona met Joey Burns in de studio van Calexico. Het werk op deze plaat is vergelijkbaar aan Lee’s achterliggende oeuvre en vind zijn herkomst in soulvolle, bluesy, jazzy popmuziek. Amos Lee is duidelijk een enorm talent, en ook Mission Bell bevat een aantal uitstekende songs. Muziek die verwantschap heeft aan Lionell Richie’s Commodores of Hall & Oates. Amos brengt op Mission Bell zijn eigen Hello Again ten gehore, gegoten in een leuk jazzy, enigszins Latijnse ritme. ’t Is allerminst verkeerd, en zingen kan hij als de beste, maar ik mis de echte bezieling. De spanning verdwijnt voor mij redelijk rap, en slaat om in verveling. Geen irritatie, daarvoor is het beslist sierlijk genoeg. Van mij mag Amos Lee een stuk rauwer. Bij Jesus komt hij alvast lekker op dreef. 

Rein van den Berg
Amos Lee
Mission Bell