Anais Mitchell: Young Man in America

 
 

Young Man in America is Anais Mitchell’s 5de album. Voor mij is het haar meest bevredigende plaat sinds Hymns for the Exiled. Thematisch is weliswaar weinig veranderd, en wordt de lijn doorgezet met datgene wat haar bezighoudt, en ze uit zich wederom zowel prozaïsch als poëtisch. Toch komt ditmaal iets zeer specifieks naar boven drijven. Hetgeen deze plaat van een diepere dimensie voorziet. Eentje waarin ze, bewust, dan wel onbewust, iets zeer persoonlijks van zichzelf openbaart. Anais is een perfectionist. Volgens mijn inschatting legt zij de lat consequent hoog voor zichzelf, en creëert hierdoor ook enorme verwachtingen bij haar omgeving. Waar ligt de basis van deze gedrevenheid? Vandaar mijn hypothese, want haar muziek heeft wederom te maken met thema’s als overgave, geborgenheid, verlangen en liefde. Tevens vind ik in de tekst frequent elementen terug van een vader die amper aandacht/liefde schonk, met als gevolg een dochter die alles in het werk stelt om in niets te kort te schieten. Zelfs nu, als volwassen vrouw, lijkt het alsof nog steeds de goedkeuring van haar vader gewenst is. Ouder/kind verhoudingen kunnen diepe wonden slaan, waardoor dit soort vicieuze cirkels worden gevormd. Anderzijds ontstaat er ontwapenende muziek, die bij vlagen voelbaar intens is.

Hadestown, haar vorige project, – een eigentijdse opera geïnspireerd op het verhaal van Orpheus and Eurydice – kreeg weliswaar wereldwijd lovende recensies, maar ik vond het geheel teveel aangezet voor mijn smaak, te gekunsteld. Anais heeft haar verlangens dit keer afgezwakt van ongrijpbaar naar onbeantwoord en brengt daarmee deze plaat terug in de realiteit. Hadestown was ondanks mijn voorbehoud een mooie plaat te noemen, maar voldeed minder sinds Hymns of the Exiled gigantische verwachtingen gecreëerd had bij mij. Young Man in America ervaar ik in vergelijking daarmee als de inlossing van een belofte. Mitchell weet mij, net als indertijd bij Hymns for the Exiled, niet onberoerd te laten. Een koud gevoel dat via je rug naar boven kruipt. Haar metafoorrijke tekst betrekt niet zelden beeldspraak uit het Oude Testament, hetgeen haar werk overigens allerminst afbreuk doet. De productie van Young Man in America is net als vorige plaat in handen van Todd Sickafoose. Hymns for the Exiled gold indertijd als de verrassing van een onbekend singer songwriter. Young Man in America etaleert de klasse van een volwassen artieste. Anais geeft zich helemaal. Ze benut maximale zeggingskracht, deelt zelfs iets van haar gevoelsleven. Meer mag je in alle eerlijkheid toch niet vragen? Alleen een diepe buiging is hier op zijn plaats.
 
“Don’t matter what I do / I never do right by you / I only let you down
I walk a hundred miles / On my knees to see you smile / All you do is frown”
Rein van den Berg
Anais Mitchell
Young Man in America