Andrew Anderson: As Long As This Thing’s Flyin’

 
 

De releasedatum van deze CD is mij onbekend, het zou mogelijk 2010 kunnen zijn. Copyright voor de songs is vastgelegd per 2009. In ieder geval, het was afgelopen week dat ik deze CD ontving. “Post-cowboy” las ik ergens op Internet over Andrew Anderson. Wat dat behelst daar kon ik mij een uitstekende voorstelling van maken, eentje die bovendien de lading dekt van hetgeen Andrew ons voorschotelt op As Long As This Thing’s Flyin’. Andrew’s muziek is gedurfd, en compromisloos. Hij is niet bang om onderuit te gaan, en hij gaat helemaal los in zijn wereld. Geen afspraken waaraan hij dient te voldoen. Andrew Anderson maakt muziek die hem goeddunkt. Zijn muziek behelst vrijheid. Jaren geleden was ik met mijn vrouw in Anchorage, Alaska. ’s Avonds gingen we naar een saloon annex nachtclub om de locale sfeer te proeven. Authentieke cowboys (inclusief hoed met veren), lumberjacks en dergelijke bevolkten de bar, en gingen volledig uit hun dak bij de bonte afwisseling aan striptease-girls die op het podium de revue passeerden. Geen wonder wanneer je wellicht een maandlang in “the Bush” had gehuisd. Die lui werkten zich vier weken – of langer - letterlijk in het zweet om vervolgens hun inkomsten in korte tijd te verbrassen. Er lagen diverse vliegveldjes met een pittoreske verzameling aan vliegtuigjes zoals wij onze jachthavens kennen. Hoe sommige van die dingen überhaupt konden vliegen was mij een raadsel, en over de conditie van de “bestuurders” van deze vliegtuigen had ik dezelfde vraagtekens, want dat was hetzelfde volk die zich hier kwam verpozen. Wat heeft deze sprong in de tijd te maken met Anderson’s muziek? Weinig, behalve qua sfeertekening tracht ik een schets te maken die aansluit bij de sfeer van de muziek die je aantreft op deze CD. Op Anderson’s plaat proef ik dezelfde sfeer als indertijd in Alaska. Een schitterende mix aan folk, country, blues en andersoortige traditionele geluiden is deze schijf rijk. Het tempo ligt bij voortduring hoog, evenals het enthousiasme dat zich van mij meester maakt. Bij een nummer als Wait Darlin’ voel ik mij geografisch ouderwets ver van Nederland. Andrew bedient zelf een groot deel van de traditionele instrumenten, maar wordt voor het overige vakkundig ondersteunt door een klasse band. Vele gitaren, banjo’s, mandoline, cello en bas. Ook Andrew’s vocalen zijn niet mis te verstaan. Los van alles, weg van je verantwoordelijkheid, slechts genieten van je bestaan. Wellicht een idyllische gedachte. Toch wordt mijn jaloezie naar deze harde werkers ongekend gevoed door deze plaat. Andrew Anderson. Geen bekende naam, maar wel een uitstekende, en welgemeend goede CD. 

Rein van den Berg
Andrew Anderson
As Long As This Thing’s Flyin’