Andy Shauf: The Bearer Of Bad News

 
 

Als iemand oppert dat Andy Shauf weet waar Elliot Smith de mosterd vandaan heeft dan kan ik hem of haar geen ongelijk geven. Sterker nog, Andy Shauf zelf heeft nooit onder stoelen of banken gestoken sterk beïnvloed te zijn door de man uit Nebraska die mij eind jaren '90 overdonderde met zijn album "XO" en die het gewicht van het leven helaas niet heeft kunnen dragen. Nu is Andy Shauf zeker geen copycat en het niveau dat hij op het reeds in 2012 verschenen en nu opnieuw uitgebrachte "The bearer of news" bereikt kan zich meten met het beste dat zijn leermeester heeft nagelaten. En dat vind ik persoonlijk een uitzonderlijke prestatie.   

"The bearer of bad news" mag je zonder meer een zelfproject noemen. Misschien nagenoeg een zelfproject want alleen op "You're out wasting" krijgt hij assistentie en neemt Avery Kissick plaats achter de drumkit. De rest van de instrumentatie neemt Shauf voor zijn rekening en het behoeft eigenlijk ook verder geen uitleg dat zijn naam achter ieder nummer op deze cd staat vermeld. Verwacht geen instrumentale hoogstandjes. Als er al een kleine "tour de force" kan worden gemeld dan mag dat enigszins gelden voor het jazzy drumwerk op "The man on stage". Voor de rest regeert de eenvoud. Shauf gooit geen vlammende gitaarsolo voor de voeten die de aarde doet opensplijten, noch hoor je door merg en been gaand gezang klinken. Niets van dat alles. Nee, de muziek baant zich gestaag een weg naar de ziel waar het zich weet te aarden en te ontkiemen. Het is een plaat die op een heel subtiele manier allerlei emoties weet op te roepen zonder dat Shauf daar opzichtig naar op zoek is. De vergelijking met Elliot Smith snijdt ook hier hout. Op de binnenzijde van de hoes staat een brief afgedrukt van Kyle Morton (de zanger van Typhoon?) aan een vriend. Hij schrijft over dit album: "A friend played it for me one winter's day not long ago and I wept as I haven't in years." Het klinkt wellicht overtrokken maar ik kan hem wel begrijpen. 

"The bearer of bad news" is het ultieme bewijs dat eenvoud barstensvol schoonheid zit. Ogenschijnlijke eenvoud is wellicht een betere omschrijving want de liedjes zitten verdomd goed in elkaar. Neem bijvoorbeeld een nummer als "Drink my rivers". Een vrolijk pianodeuntje wordt opgevolgd door prachtig klarinetspel, begeleid door een akoestische gitaar. Maar luister daarna vooral naar die vier simpele toetsaanslagen op de piano die de akkoorden vorm geven. Dit is zo ontzettend mooi, mensen. Bijna aan het eind van het nummer stopt de muziek en vullen lichtelijk dreigend klinkende strijkers voor een kleine twintig seconden de ruimte waarna het nummer weer een schitterend vervolg krijgt met behulp van onder meer twee synchroon klinkende klarinetten die een eind de toonladder omhoog zijn gekropen. Dergelijke spannende strijkers interventies zijn vaker te horen. Het eerdergenoemde "The man on stage" start daarmee. "I'm not a poet, I'm a broken heart" zingt hij meerstemmig in het refrein en ergens doet me dat denken aan oude bekende vrienden van de Westcoast uit de jaren '70. "Tristesse" is overal aanwezig en het contrasteert fraai met de fragiele falset en de mooie meerstemmige zang van Shauf. Die lagen vocalen die de muziek van Elliot Smith ook zo kenmerkte. Het enige nadeel zijn de teksten die bij de cd zijn gevoegd. Die zijn zo vreselijk klein afgedrukt dat je dat boekje net zo goed in de prullenbak kunt gooien. Dat moet een volgende keer beter want de teksten zijn meer dan de moeite waard. "Why you always call me a liar when I'm trying to tell the truth" is een tekstpassage uit "Jesus, she's a good girl" die verpakt zit onder weer zo'n bloedmooie melodielijn. Ik vind het persoonlijk wel prettig om dergelijke worstelingen te kunnen lezen op een fatsoenlijk tekstblad.

Hij sluit de cd af met het prachtige "My dear Helen" dat volledig om de piano is gebouwd. Ik las onlangs dat hij heeft getekend bij ANTI Records waardoor we waarschijnlijk een volgende keer niet hoeven te wachten op weer een heruitgave van een plaat die nota bene al in 2012 het levenslicht heeft gezien. Zeker als het gaat om muziek die je op een bijzondere manier weet te raken.

"Where words cannot thread, music carries the torch". Het zijn de woorden waarmee Kyle Morton zijn eerdergenoemde brief nagenoeg afsluit en eigenlijk is dit de ultieme samenvatting. Want de muziek van "The bearer of bad news" reikt vele malen verder dan de woorden van deze recensie. Ik kan, merk ik, de schoonheid en hetgeen de plaat met me heeft gedaan maar moeilijk in woorden vatten. Sommige muziek reikt inderdaad verder dan woorden. Ik probeer het wel maar faal ook nu weer. Hopeloos. Laat het in ieder geval de aanzet zijn om deze plaat een kans te geven want ik heb de laatste tijd weinig betere platen gehoord dan deze.

Review
Ed Muitjens
Andy Shauf
The Bearer Of Bad News
Sommige muziek reikt verder dan woorden. Ik heb de laatste tijd weinig betere platen gehoord dan deze.