Angela Perley: 4-30

 
 

Ruim vijf jaar geleden schreef in op deze site een recensie over het album Hey Kid van Angela Perley and the Howlin’ Moons. Een lekkere vlotte plaat, van wat ik mij ervan herinner. Sindsdien verdween Angela uit mijn vizier, echter het spreekwoordelijk stilzitten heeft ze niet gedaan. Haar aspiraties kwamen in handen van ene Fred Blitzer, CEO van Vital Companies. Nou zegt mij dit volstrekt niets, maar, ongetwijfeld werkzaam binnen de muziekwereld, bracht hij haar in aanraking met mensen die iemands loopbaan een duwtje kunnen geven. Ik vermoed dat Angela tegenwoordig een tongpiercing draagt, want haar slissende, enigszins geaffecteerde zang viel mij voorheen niet op. Storen doet het overigens nauwelijks, op een lichte associatie na, want het disco duo Bacarra uit de jaren zeventig, schiet zo nu en dan in gedachten. Haar zang irriteert de gemiddelde luisteraar aanmerkelijk minder dan dat het intrigeert, wanneer ik correct in schat. ’t Heeft wel iets psychedelisch bovendien.

 

Net als op haar debuut bevat 4:30 puik geschreven en vlot uitgevoerde songs. Ook instrumentaal gezien is men niet zuinig te werk gegaan. Van akoestische tot elektronische piano’s, harmonieuze snaren, een orgeltje dat zo nu en dan opduikt, pedal steel en niet te verwaarlozen is daar de invulling van Angela’s muzikale partner Chris Connor, die zijn stempel drukt met rauw gitaarspel. Juist voldoende tegenwicht om de broodnodige zoete componenten te neutraliseren. Het retro-sfeertje a la Whisky a Go Go, Sunset Strip circa 1967 wordt vakkundig aangezet. Onder de gedachte Nashville meets Los Angeles is een vruchtvol en genietbaar plaatje gefabriceerd. Angela Perley heeft zichzelf gitaarspelen geleerd en werd geïnspireerd door persoonlijke helden Neil Young en Bob Dylan. Wat is daar nu mis mee? Mooi toch? 4:30 is okay! Yes, Sir, she can boogie!

Review
Rein van den Berg
Angela Perley
4:30
Label: 
Self Release
Releasedatum: 
2-8-2019