Anna Coogan & Daniele Fiaschi: The Wasted Ocean

 
 

Ruim dertig jaar geleden las ik het boek “De hond in het lege huis” van de Nederlandse auteur Anton Koolhaas. Het verhaal gaat over een man die zijn geliefde door verdrinking verliest aan de zee. “De zee geeft en de zee neemt” zijn de vaak clichématige en (overbodige) relativerende woorden die bij een dergelijk wanspoed klinken. De vertelling van Koolhaas is slechts één van de vele verhalen die rechtstreeks verbonden zijn met de zee. Echte zeeverhalen zijn vaak beschreven in de literatuur maar zeker net zo vaak bezongen in zeeliederen en shanty’s (liederen die werden gezongen op grote zeilschepen). Het zijn juist die liederen waar Anna Coogan in haar jeugd veel naar heeft geluisterd. Een verblijf in Alaska, in de zomer van drie jaar geleden, waarbij er ’s avonds gezamenlijk rond een kampvuur zeeliederen werden gezongen wakkerde die latente voorliefde voor dit soort muziek verder aan. Het heeft uiteindelijk geleid tot het project “The Wasted Ocean”, de nieuwe cd van Anna Coogan.

 
“The Wasted Ocean” is de opvolger van de alom geprezen cd “The Nocturnal Amongst Us.” Met de laatstgenoemde plaat liet Anna Coogan ons ondermeer toe in haar verwerking van een jeugdtrauma dat diepe sporen had achtergelaten. Het resultaat was een zeer persoonlijk album dat volgens haar therapeutisch heeft gewerkt. Op “The Wasted Ocean” kruipt Anna nu eens in andermans huid en bezingt veelal de pijn, het verdriet, de liefde, de hoop en wanhoop van personages die zij hoofdzakelijk zelf heeft gekneed. Personages die allen nauw verbonden zijn met de zee. Ik had vooraf verwacht dat ze zou hebben gekozen voor herinterpretaties van traditionals en dergelijke maar niets is minder waar. Maar liefst acht van de tien nummers op de cd zijn van haar hand. Alleen het ruim acht minuten durende “The Crucifixion” van Phil Ochs (van één van haar favoriete albums uit haar jeugd “Pleasures of the Harbor”) en “Blood on the sails”, een prachtig nummer over de angsten en hoop bij de walvisvangst, heeft ze niet zelf geschreven.
 
“May the harpoon rust, may the cold steel be gone / May the seas all be clear where whale fishes run / May hook, knife, dart and line all be lost in the brine / May the blood on the sails all be fisherman’s tales...”
 
Het zijn prachtige teksten doorspekt met dramatiek. Eyvind Kang laat in dit lied met intens vioolspel de walvis op een indringende en wanhopige manier spreken. Het zijn van die accenten die de toch al fraaie songs nog naar een hoger niveau tillen.
 
De acht eigen nummers hebben over het algemeen duidelijk haar eigen stempel. Het erg mooie openingsnummer “The sons will join their fathers” laat in het begin, naast haar bekende falset, twee bijna typische open gitaarakkoorden horen en ook het drumwerk van Eric Hastings is zeer herkenbaar. Daniele Fiaschi, de weergaloze gitarist die haar afgelopen tour heeft begeleid en mij met zijn spel diep wist te raken, is deze keer ook van de partij en laat op ondermeer “Streamers” op zeer subtiele wijze horen waarom hij en Anna Coogan een “match made in heaven” zijn. Het verrassende “Come the wind, come the rain”, het verhaal over iemand die stervende is, is traditioneel van opzet ook omdat Anna Coogan hierop alleen door een viola wordt ondersteund.
 
Het laatste nummer, “A little less each day”, is van een ongekende schoonheid. In het nummer begeleidt ze zich alleen met haar akoestische gitaar. Ze beschrijft hierin een onbeantwoorde liefde en brengt de afstand tussen de twee personen, die er soms letterlijk maar meestal figuurlijk is, dodelijk mooi onder woorden.
 
“And oceans make me jealous / All that water standing between us / And airplanes get us closer when we fly / Sometimes…”
 
Ze eindigt met de woorden:
 
“I miss you / I want you / I love you / A little less each day”
 
Uit deze woorden spreekt berusting. Berusting na die onbeantwoorde liefde die door de onevenwichtigheid in de relatie waarschijnlijk hetzelfde onstuimige karakter als de zee moet hebben gehad. Maar de golven beuken niet meer op de kust. Ze zijn veranderd in een deining waarmee te leven valt.
Berusting… Als jonge tiener herkende ik dat ook aan het eind van het boek van Anton Koolhaas. Ondanks dat de hoofdpersoon weken na de verdrinking van zijn vrouw ’s avonds in bed huilend in slaap valt zijn de laatste acht woorden van eenzelfde soort berusting:
“De straat was stil – de zee was kalm…”.
Ergens zit die jonge tiener in mij die de impact herkent die deze woorden, in al zijn eenvoud, toen op mij hebben gehad. Diezelfde impact die “A little less each day” nu op me heeft.
Met “The Wasted Ocean” is uiteindelijk ook Anna Coogan in rustiger vaarwater gekomen. In tien liederen heeft ze de zeven zeeën bevaren en is behouden thuisgekomen. “Come ashore, love / Come Ashore” zingt Anna. In oktober zet zij, wederom met gitarist Daniele Fiaschi, voet aan wal in de Lage Landen. Artistiek gezien heeft ze op dit moment de wind vol in de zeilen. Ik sta in ieder geval spreekwoordelijk aan de waterkant te wachten. Tot die tijd dompel ik me onder met tien prachtige liedjes en teksten:
 
“And the heat-parched ground will become an oasis
The hungry will drink till they’re full
The storm clouds will rise up and fill up with rain
And torrents will run ‘cross the high desert plain...”
Ed Muitjens
Anna Coogan & Daniele Fiaschi
The Wasted Ocean
Releasedatum: 
19-9-2011