Anna Coogan: The Lonely Cry Of Space And Time

 
 

Het roer moest om. Schoon schip maken. Vijf jaar geleden liet Anna Coogan de Americana en folk achter zich en vanaf het moment dat zij zichzelf een elektrische gitaar heeft omgehangen heeft ze, onder meer samen met J.D. Foster de paden van de rock verkend. The Lonely Cry Of Space & Time, dat ze samen met drummer Willie B heeft gemaakt, is een vertaalslag van de laatste vijf jaren die, overigens niet alleen persoonlijk, moeilijk zijn geweest. Het is onder meer ook een uiting van ongerustheid, bijvoorbeeld met betrekking tot ultrarechtse sentimenten ten opzichte van vluchtelingen. "If they throw wide the gates / If they slam the doors / Keep on swimming until you find the shore" zingt ze in het prachtige Wishing Well. Die ongerustheid is verpakt in een soort "operarock," want Anna Coogan, die vroeger opera heeft gestudeerd, laat deze stijl soms met rock samensmelten. Dat intrigeert, verwondert, voelt soms ongemakkelijk aan, maar weet uiteindelijk onherroepelijk te raken. In het titelnummer, gebruikt in de film "Aelita, Queen Of Mars," wordt de fascinatie voor de detectie van zwaartekrachtgolven bezongen. In het onheilspellende, instrumentale Last Exit luidt ze met fraai gitaarspel de noodklok daar waar het de klimaatsverandering aangaat. De afwisseling is groot en geluidsman Matthew Saccuccinorano verdient een compliment omdat hij een prachtig geluid heeft weten te koppelen aan een onheilspellend karakter. Anna Coogan heeft deze fascinerende plaat niet gemaakt omdat het tijd werd voor nieuw werk. Ze heeft hem gemaakt omdat het moest. En dat hoor je.

 

Review
Ed Muitjens
Anna Coogan
The Lonely Cry Of Space And Time
Deze review is ook geplaatst in 'Heaven'