Anna Coogan: "We're here, we are, we're listening"

Interview naar aanleiding van "The Lonely Cry Of Space And Time"

Als muzikant kun je verschillende wegen bewandelen. Anna Coogan heeft besloten een weg te kiezen die niet de meest makkelijke is en wellicht ook niet het meest voor de hand liggend. Want met "The Nocturnal Among Us" schreef zij in 2010 niet alleen een hels trauma van zich af, zij plaatste zich nadrukkelijk in het gilde van de singer/songwriters. Maar na het fraaie live album "The Nowhere Rome Sessions" ging het roer om. Ze hing zichzelf een elektrische gitaar om haar middel en schoof, aan de zijde van zielsverwanten J.D. Foster, Willie B. en Johnny Dowd, nadrukkelijk op in de richting van de rockmuziek. Niet omdat het een keuze was. Omdat het moest. Dit is haar muziek, dit is wie zij is en haar, bij tijd en wijlen, driegende onheilspellende maar tegelijkertijd zeer fraaie en intrigerende nieuwe album "The Lonely Cry Of Space And Time" is daar het bewijs van. Voorafgaande aan haar tournee door Europa was het daarom weer eens tijd om bij Anna Coogan aan tafel aan te schuiven.

De nieuwe cd

Anna, wat kun je vertellen over het titelnummer, waarvan de tekstpassage "We're here, we are, we're listening" prominent staat afgedrukt op de hoes van je nieuwe cd? 

“We’ve found a new way of listening to the universe.” Het zijn nagenoeg de letterlijke woorden van de persconferentie naar aanleiding van de ontdekking van zwaartekrachtgolven. Dit was één van de allermooiste nieuwsitems die ik de afgelopen jaren heb gehoord. Al die wetenschappers, al die onderzoekstijd en dat geld om te luisteren naar de dauw van tijd. Een veel betere besteding van wetenschap en geld dan het creëren en gebruiken van "mother-f*cker bombs". Het nummer is in eerste instantie geschreven als onderdeel van de soundtrack van de flm "Aelita, Queen Of Mars" en diverse keren in de film werden de woorden "Show me other worlds", eveneens een tekstpassage uit het titelnummer, geprojecteerd op het scherm. Het leek me een perfect idee om die zaken te combineren. Maar “We’re here. We are. We’re listening” voelt in 2017 meer als een strijdkreet aan dan aan de kalme reflectie die ik in 2016 voor ogen had maar des te beter. We zijn hier en verdomme, we zijn aan het luisteren. Wat dat ook waard mag zijn. 

De laatste jaren zijn nogal heftig geweest. Waarom ze heftig zijn geweest? In de States zijn we natuurlijk erg verrast en gechoqueerd, met name als je bekijkt waar we nu staan. Maar goed, ik denk dat er al een hele poos een wind waait die goed verziekt is. 

 

Over verziekte situaties gesproken, er zijn een aantal tracks terug te vinden waarin je nadrukkelijk zingt over bootvluchtelingen. Zoals in "Wishing well". "Everybody here is lost at sea. Where the waves are heavy and te water is deep" zing je in dat laatste lied. Is dat ook een reflectie van die heftige tijden?

Ja. Ik heb dat gevoeld tijdens de laatste tournees in Europa als we in gebieden kwamen die hard waren getroffen door de vluchtelingen crisis. Zo werd ik op een morgen wakker in Calais toen ze daar het vluchtelingenkamp "The Jungle" hebben leeggeruimd. Het was ongelooflijk om te zien terwijl ik wist dat ik verder kon gaan met mijn bevoorrechte westerse leven en een ferry zou nemen om te kunnen gaan reizen naar de plaats waar ik die avond ging optreden. Moet je bij dit lied denken aan shanty's en zeeliederen die ik voorheen heb gezongen? Nou ja, het lied heeft inderdaad wel een beetje die "The Wasted Ocean" uitstraling. Ik denk dat ik nooit echt helemaal van mijn "shanty" verleden zal afkomen.

Anna rockt

Of er overeenkomsten zijn tussen sommige leiders in landen van Europa en Trump met betrekking het weren van mensen? Ongetwijfeld maar Trump is niet uit het niets gekomen natuurlijk. Hij heeft zichzelf niet gekozen hoewel ik zeker weet dat hij dat zou hebben gedaan als hij dat zou hebben gekund. Hij is een symptoom, niet de gehele verdomde ziekte die er nu heerst en het is zo dat de hele wereld is nu aan het worstelen met deze vraagstukken. Mijn punt met "Wishing Well" is dat ons noodlot diep ligt verankerd met het noodlot van vluchtelingen. Het is de vloek van de geopolitiek. Als we poorten en deuren dichtslaan, dan krijgen we deur ooit zelf in ons gezicht.     

Kijk, soms schrijf ik over dingen die ik niet altijd kan plaatsen maar wel op enig moment door mijn hoofd spoken. Neem "Burn for you". De directe aanleiding voor dat nummer is de Sykes-Picot overeenkomst van 1916 waarin de Westerse machten het Midden-Oosten hebben verdeeld. Het verbaast me dat we nu, honderd jaar later, nog steeds de effecten voelen van die overeenkomst. Wie weet hoe anders zaken hadden kunnen zijn zonder de effecten van deze koloniale nalatenschap. Ik denk dat we dat nooit zullen weten. 

 

"Meteor" en "Follow me", een prachtig nummer over onvoorwaardelijke liefde, lijken mij liedjes die je een aantal jaar geleden hebt geschreven en nu voorzien zijn van een nieuwe aanpak of heb ik het mis?

Verdorie, jij kent mijn werk echt goed. "Follow me" is een beetje een overblijfsel van mijn vorige project met JD Foster. Het is een echt liefdeslied en nogal behoorlijk persoonlijk. "Meteor" is eigenlijk het beginpunt van mijn samenwerking met Wille B. We hebben dit nummer een aantal jaren geleden geschreven en het voelde fris en grappig aan. Vanaf dat moment hebben we ons gerealiseerd dat we een basis hadden die waard was om op voort te borduren. 

 

Ik ben zeer onder de indruk van het instrumentale "Last Exit" waarbij het onheilspellende karakter en schoonheid hand in hand gaan. Na enig tijd gaat dit over in het nummer "Silvia"maar ik heb niet de indruk dat het een soort prelude is. Wat is de betekenis van "Last exit"?

"Last Exit is waarschijnlijk de track waarop ik het meest trots ben. Het was het allerlaatste nummer dat ik maakte voor het album en we hebben het op de laatste dag van de opnames in één take opgenomen. Het is grappig om te zien hoeveel een instrumentaal stuk aan gelaagdheid en betekenis kan bevatten. Het gaat heel specifiek over de klimaatverandering, over hoe we als het ware met een hoge snelheid over de linkerbaan van de weg scheuren terwijl we rechts de laatste afslag missen. We kunnen nog steeds van het pad afgaan waarop we nu zitten. Maar we moeten het wel snel doen. Ik was een stuk van Brahms aan het studeren, "Denn es geht den menschen" op het moment dat ik "Last exit" schreef en je vindt er ook wel iets, reflecties, van in terug. Ik hou er van hoe het overgaat in "Silvia" maar inderdaad, beide stukken hebben niets met elkaar van doen.  

 

"If you were the sun", waarbij je in eerste instantie gebruik maakt van je opera stem en dat vervolgens overgaat in een rocksong is één van de meest indringende nummers van het album. Dit is een combinatie die je niet vaak hoort, zeker als je de sfeer van het nummer in ogenschouw neemt.

Het nummer begon eigenlijk als een soort "American songbook jazz tune". Het speelde een belangrijker rol in onze soundtrack van de film "The Fall Of The House Of Usher". (hiermee traden Anna Coogan, Willie B en Michael Stark op). Aan het einde van de film hebben we deze song herbewerkt. Op dat moment stortte de set visueel in elkaar en vatte vlam terwijl spookachtig klinkende orgel- en synthesizerpartijen de zaal vulde. Ik hield erg van dit diep melodieus lied over een atonaal bed van lawaai. Dit nummer hebben we diverse keren opnieuw moeten opnemen en ik ben blij dat we de versie, die op plaat is verschenen, op deze manier hebben behouden. Matthew Saccuccimorano is verantwoordelijk voor het geluid op dit album en dus ook in dit lied. In het eerste deel is er een heftige galm te horen op de vocalen maar dat verandert volledig na de brug. Door dit soort details is het een zegen om met hem te mogen werken. En daar waar het Willie betreft, hij is één van de meest uitgesproken creatieve mensen die ik ooit heb ontmoet. Het is een groot voorrecht om met hem te werken. 

 

Tenslotte Anna, "Collateral" is één van mijn favoriete tracks. In hoeverre is dit nummer jouw persoonlijke soundtrack geweest van de laatste vijf jaren? 

Je hebt in ieder geval gelijk dat "Collateral" veel meer persoonlijk is. Om een niet zo'n heel jonge vrouw in de muziekindustrie te zijn is niet makkelijk. Ik neem het maar voor lief maar het kan je behoorlijk leegzuigen. Ik ben erg trots op hetgeen Wille en ik hebben gecreëerd met betrekking tot het album en de live show die we hebben neergezet maar er zijn meer dan genoeg opmerkingen gemaakt met de strekking van "waarom moet alles zo hard en kun je niet gewoon die leuke folk songs zingen". Maar "die leuke folk songs tijd" is voorbij. Wie weet, misschien over vier jaar?   

 

 

 

Ed Muitjens