Ash Gray: Chicken Wire

 
 

Chicken Wire is de tweede cd van Ash Gray, een singer-songwriter die werd geboren in Pittsburg, opgroeide in Austin en ook nog een tijdje in New York woonde. Des te verbazingwekkender is het dan ook dat Gray, wiens ouders uit het Engelse Yorkshire komen maar die zelf zo Amerikaans is als maar zijn kan, drie jaar geleden besloot om zich in zijn zoektocht naar zijn oorspronkelijke roots te vestigen in Sheffield. Jawel, het Sheffield van Joe Cocker, een stad die zich op vele terreinen positief aan het ontwikkelen is en waar de laatste jaren een levendige muziekscene is ontstaan. 

Chicken Wire is een op en top americanaplaat van een man die zijn sporen in de afgelopen decennia al heeft verdiend in de meest uiteenlopende bandjes. Zo speelde hij onder andere in de Amerikaanse heavymetalgroep The Cycle Sluts From Hell, de bluegrassband The High Class Family Butchers  en de folkrockband Ash Gray And The Girls. Hoewel Chicken Wire pas zijn tweede soloplaat is, na het in 2014 verschenen Once I Got Burned, is Gray dus bepaald geen groentje in de business. 

Gray nam Chicken Wire op in Sheffield én Austin. In beide steden omringde hij zich met vrienden en enkele lokale muzikanten (The Burners) om zijn uitgewerkte ideeën op de plaat te zetten. Het geheel werd vervolgens geproduceerd door de in Austin gevestigde Chris ‘Frenchie’ Smith, die samenwerkte met een onafzienbare  rij artiesten, waaronder The Dandy Warhols, The Meat Puppets, Fastball en Built To Spill. 

Er staat een aantal onweerstaanbaar mooie songs op deze cd. Prijsnummer is The Creek Don’t Rise, een vrolijk huppelend liedje met een belangrijke rol voor de mondharmonica. Die laat zich ook niet onbetuigd in het openingsnummer The Other Man, waarbij ook zijn ietwat hoge stem en de roffelende drums opvallen. Op The Open Road komt de steelgitaar om de hoek kijken en kunnen we ook genieten van een van de vele fijne achtergrondkoortjes op deze cd. Behoorlijk country, kunnen we wel zeggen, maar toch doet dit nummer in de verte ook enigszins denken aan de sixtiesfolk van Simon & Garfunkel. Dat is zeker het geval bij Josephine Clark, vanwege het akoestische gitaarspel en die typische galmende zang. Ook Sundown (Come See Me) klinkt behoorlijk retro door de ruimtelijke manier waarop het liedje is opgenomen. Dat galmende geluid geeft de nummers ook een psychedelisch retrokarakter.

Op de tweede helft van de cd wordt wat gas teruggenomen en schittert Gray nog meer op de akoestische gitaar. Luister in dit verband maar eens naar Life’s Pounding Adventure, waarop ook een viool een stevige duit in het zakje doet. Fraai hoor. Heel fraai zelfs.

 

 
Review
Paul Heyblom
Ash Gray
Chicken Wire
Releasedatum: 
26-1-2017