Astrid Seriese: On Children

 
 

Your children are not your children
They are the sons and daughters of life's longing for itself
They come through you but they but they are not from you
And though they are with you they belong not to you...

Het zijn de openingszinnen van het nummer "On children". Het is een prachtig nummer waarop ik laatst door een collega/vriendin werd gewezen. Aangezien ik niet alleen haar onvoorwaardelijke liefde voor haar kinderen ken (toevallig zijn het adoptiekinderen) maar ook haar onbaatzuchtigheid, die haar als moeder zo kenmerkt, begreep ik meteen waarom dit nummer en vooral deze passage haar zo raakte. Kinderen zijn nu eenmaal geen eigendom en zij beseft dat als geen ander. 

Zelf maakte ik eind jaren '90 kennis met de liedjes van Astrid Seriese, die een prominente rol speelden in de indringende documentaire van Roel van Dalen over het observatiecentrum "De Hondsberg" in Oisterwijk. "De Hondsberg" is een centrum voor begeleiding van kinderen met een (licht) verstandelijke beperking en ernstige gedragsproblemen. De documentaire gaf een vaak onthutsend, soms zorgwekkend en emotioneel beeld van 6 kinderen die probeerden een weg te vinden in "De Hondsberg" en ondanks dat het sentiment niet werd gezocht greep de documentaire wel onverbiddelijk bij de strot. Dat zat hem met name in de worstelingen van alle betrokkenen maar vooral in de ontroerende handelingen en uitspraken van de kinderen zelf en niet te vergeten in de werkelijk adembenemend mooie muziek van Astrid Seriese en gitarist Martijn van Agt.

De cd "On Children" is oorspronkelijk verschenen in 1998 en bevat 18 nummers. 18 nummers waarbij kinderen centraal staan. Als je naar de stem van de Haagse Astrid Seriese luistert dan kun je niet anders vaststellen dat zij, zeker nationaal gezien, tot "de buitencategorie" behoort. Met haar stem kan ze haar liedjes prachtig kleuren en extra diepgang geven. Ze laat nagenoeg elk laatste woord van iedere zin fraai uitvloeien in een vibrerende toon en ze weet bijzonder goed te doseren en daardoor prachtige nuances aan te brengen. Maar bovenal straalt haar stem warmte uit. Een stem die klinkt als thuiskomen. 

Ook niet te onderschatten is de rol die gitarist Martijn van Agt vervult. Bij het beluisteren kwam ik tot de conclusie dat juist het samenspel van de twee veel meer is dan de som der delen. Dat is meteen al te horen in de korte cover "Horses"van Tori Amos, dat in de documentaire veelvuldig aan de oppervlakte komt en die kwaliteit wordt vastgehouden tot aan het sublieme titelnummer dat de cd afsluit.

In de muziek van Astrid Seriese en Martijn van Agt kun je een scala aan emoties en gevoelens terughoren: rusteloosheid, pijn, berusting, verdriet... Zo proefde ik in het spel van Martijn van Agt in het nummer "Love doesn't frighten me" een bepaalde mate van onrust terwijl ik bij de beluistering van de instrumentale versie juist droefheid heb ervaren. De grootste verdienste van deze muzikanten is echter dat ze de liedjes zoveel ruimte hebben weten mee te geven dat een ieder zijn eigen interpretatie eraan kan geven en zijn of haar gevoelens en emoties erin kan terugvinden. Persoonlijk spreekt mij, omdat het klein wordt gehouden, de breekbaarheid van de nummers heel erg aan. Juist het aspect van het fragiele en de kwetsbaarheid die kinderen in zijn algemeenheid, en die van kinderen met een zogenaamd "rugzakje" in het bijzonder, zo kenmerken.

Je kunt het best opmerkelijk noemen dat deze muziek op cd, zonder dat het de documentaire ondersteunt, zo recht overeind blijft. Hoewel de beelden van de 6 kinderen bijna op mijn netvlies staan gebrand en ik de muziek van "On children" daarmee altijd zal blijven associëren geniet ik nu al dagenlang van deze uitermate boeiende cd die ook tekstueel het nodige te bieden heeft. Soms gebruikmakend van metaforen ("On the Loose") en soms ook gewoon confronterend. Zeker als je de documentaire hebt gezien.

"Love doesn't frighten me / Not at all / Life doesn't frighten me / Not at all..." zingt Astrid Seriese in het eerder genoemde en briljante "Love doesn't frighten me". Het is gewoonweg schrijnend te noemen als je het meisje van "de Hondsberg" voor ogen neemt dat onder meer de gevolgen van een hechtingsstoornis het hoofd moet bieden. 

Ook "Ashamed" en "Intamicy", waarbij ik bij het laatstgenoemde nummer een (vocale) vergelijking met Mathilde Santing even niet kan onderdrukken, maken grote indruk. De productie van "On children" is uitstekend te noemen en het is eigenlijk wonderlijk dat Astrid Seriese tot op de dag vandaag, waarbij de ene na de andere nieuwe en "beste" singer/songwriter van Nederland met zijn of haar neus tegen de beeldbuis drukt, niet die bekendheid heeft die ze eigenlijk verdiend. Daarbij heb ik haar ook al die jaren schromelijk over het hoofd gezien. Een misser die ik bij deze hopelijk een beetje heb rechtgezet.       

Astrid Seriese vroeg me, heel begrijpelijk overigens, of ik niet liever aandacht wilde besteden aan haar nieuwe project"Blues & Poetry" waarmee ze momenteel een aantal theaters in Nederland heeft bezocht. Het is antwoord is simpel: op dit moment is de muziek van "On children" gewoon te belangrijk voor me. Niet alleen gingen bij het luisteren naar de cd en bij het schrijven van deze review mijn gedachten uit naar de kinderen die centraal stonden in "Kinderen van de Hondsberg" maar ook naar een ander kind "met een rugzakje" dat geen rol speelt in de documentaire maar wel in mijn leven. Een kind wiens schouders op dit moment nog te iel en te broos zijn om zware lasten te moeten dragen. Een kind dat nergens om heeft gevraagd maar al te veel heeft "gekregen". Een kind dat in een vloek en een zucht harten kan veroveren. Een prachtig kind...

Dat boze dromen en donkere wolken snel mogen vervagen.

Replay
Ed Muitjens
Astrid Seriese
On Children