Audra Mae and the Almighty Sound

 
 

Hoe kan een cd, waarop, zo op het eerste gehoor, niet zo bijster veel is aan te merken, toch een teleurstelling gaan vormen? Het antwoord is simpel. Audra Mae is voor mij één van de meest bijzondere singer/songwriters van de laatste jaren. Haar vorige cd "The Happiest Lamb" stond barstensvol werkelijk fabuleuze en vooral trage nummers. Songs die een bepaalde donkerheid opriepen en die werden gezongen door een zangeres met een stem die onverbiddelijk kan raken. Juist het hese randje, dat haar stem zo kenmerkt, maakte haar zo verdomde onweerstaanbaar. In de loomheid van nummers als "Lightning in a bottle", "My Lonely Worry" en "Millionaire" kon en kan ik mij helemaal verliezen. Daar blijft het voorlopig bij want op haar nieuwste cd "Audra Mae & and the Almighty Sound" staan nagenoeg allemaal up-tempo nummers die maar niet willen beklijven en dat is een grote teleurstelling. Nu is "Audra Mae and The Almighty Sound", zoals op de afbeelding ook blijkt, geen soloalbum maar om Audra Mae heen heeft zich een heuse band gevormd. De hoesfoto's zien er allemaal nogal erg retro uit. Vanwege de muzikale uitbundigheid en de natuurlijk ook hier aanwezige machtige stem van Mae moest ik meer dan eens aan Janis Joplin denken zonder dat de muziek daar nu meteen zoveel overeenkomsten mee heeft. Het zit het meer in de (retro)sfeer. De songs zijn niet eens echt slecht te noemen. Ze worden met overtuiging gebracht en met de semi-akoestische begeleiding is eigenlijk ook niet veel mis maar waar de songs op "The Happiest Lamb" en op de EP "Haunt" van een onwaarschijnlijke schoonheid waren en je op het puntje van je stoel deden belanden raken me de nummers op deze nieuwe schijf me gewoon niet. Neem bijvoorbeeld "Little Red Wagon" waarbij over een stevige riff, rollende drums een melodielijn wordt neergelegd die ik persoonlijk weinig tot de verbeelding vind spreken. De bridge komt een beetje merkwaardig bij me over. Alsof de ideeën nog niet helemaal uitgekristalliseerd waren voor dat men aan de opname begon. Ook de rustigere nummers halen niet het niveau van de eerder genoemde songs van "The Happiest Lamb". Tot de ballads reken ik gemakshalve maar "Annie get your gun", "Old Italian Love Song" en "Two melodies". Laatstgenoemde twee nummers spreken mij nog het meeste aan maar missen toch ergens de magie die het vorige werk zo deed sprankelen. Op haar vorige cd liet ze in "Lightning in a bottle" de volgende tekstpassage optekenen: "I made lightning in a bottle / but I forgot the recipe..." Audra Mae heeft schijnbaar een vooruitziende blik gehad. Ergens is ze het recept voor het schrijven van bloedmooie songs kwijt geraakt. Hopelijk is dat maar tijdelijk. Als ik haar was zou ik The Almighty Sound snel aan de kant zetten en weer teruggaan naar de basis. De basis die toebehoort aan een singer-songwriter extraordinaire. Want ondanks deze matige cd blijft dat etiketje toch om haar hals hangen.

Ed Muitjens
Audra Mae
Audra Mae
and the Almighty Sound