Audra Mae: The Happiest Lamb

 
 

‘Haunt is een overheerlijke appetizer die mij nu al reikhalzend doet uitzien naar Audra Mae’s eerste volwaardige album dat, als de goden er niet anders over beschikken, verschijnt in de loop van 2010.’ Dat schreef ik op 17 november van het vorige jaar. Zo’n zes maanden later is de pure klasse van Audra Mae zelfs onderkend door het fenomeen Susan Boyle, die Mae’s Who I Was Born To Be op haar debuut-cd zette, en ligt dat eerste album onder de titel The Happiest Lamb bij de betere platenboer. Audra Mae is het soort artieste dat haar klassiekers kent, eert én respecteert. Waar ik op Haunt nog parallellen trok met Leslie Gore en Bobby Gentry, twee monumenten wier invloed ook nu latent aanwezig zijn, opent The Happiest Lamb op gracieuze wijze de deuren naar andere grote voorbeelden. Waarbij de markante muzikale persoonlijkheid van Audra Mae daarbij ook maar één minuut in het gedrang komt. Zo mogen de swingende titeltrack en The Snake Bite wat mij betreft even trots als zusterlijk naast het betere werk van Helen Shapiro en Wanda Jackson gaan staan, en waaieren het hart en de ziel van Brenda Lee en helaas ontslapen idolen Julie London en Dusty Springfield door wonderschone songs als Millionaire, My Lonely Worry, Lightning In A Bottle en Smoke. Mae zingt met dezelfde aangrijpende inleving, intensiteit, bezieling en overtuiging, heeft een verrukkelijk hese sensuele stem, en werkelijk élke noot die ze zingt is authentiek en oprecht. Kniesoren zullen mogelijk opwerpen dat ze het zichzelf wat gemakkelijk maakt door drie nummers van haar terecht bejubelde EP’tje opnieuw op te nemen, maar de songs in kwestie (het narratieve The River, het bloedstollend mooie The Fabel en het aandoenlijke Sullivan’s Letter) zijn zo verrekt goed dat ze hier nog meer op hun plaats zijn dan op Haunt. The Happiest Lamb sluit af met Little Sparrow, een cover van een Dolly Parton-nummer, dat voortgestuwd wordt door een nerveuze piano en dat een Audra Mae laat horen die vocaal nog eens alles uit de kast haalt. Diegenen die vorig jaar al kennis maakten met haar tomeloze kwaliteiten weten dat die kast heel wat fraais te bieden heeft. Anderen moeten daar maar eens héél dringend achter zien te komen.

Martin Overheul
Audra Mae
The Happiest Lamb