Bap Kennedy: The Sailor’s Revenge

 
 

Opmerkelijk aan The Sailor’s Revenge is de productionele hoofdrol die weggelegd is voor niemand minder dan Mark Knopfler. Niet een criterium waarvan ik zelf meteen ga watertanden. Knopfler’s leek mij – in eerste instantie - amper van toegevoegde waarde wanneer het “serieuze” muziek betreft. Wellicht mijn zoveelste inschattingsfout, want dit album van Kennedy mag er zijn! Kijk dat Knopfler gitaar kan spelen staat buiten kijf, het is meer dat ik moeite heb met zijn uitvoerende muzieksmaak. Daar mis ik veelal scherpe randjes de laatste jaren. Zijn organisatorisch talent zal ik van nu af aan roemen, want de musici die meewerken aan deze plaat zijn niet de geringste. En die verdienste bedeel ik toch overwegend aan hem. Dankzij deze keuze aan musici heeft deze plaat juist een enorme meerwaarde gekregen. Iemand als Michael McGoldrick accentueert met zijn flute, pipes & whistle het traditionele karakter die dit album rijk is. En zo tref je nog een aantal enorm getalenteerde lui aan op deze plaats, waarvan ik Jerry Douglas en Guy Fletcher niet ongenoemd kan laten.

 
The Sailor’s Revenge lijkt een plaat met een uitzicht op zee. Een album voorzien van een breed muzikaal spectrum. Een zee aan weemoed, eentje waarin ik volkomen opga. De traditionele folk wordt recht gedaan hier. Vanwege enerzijds de schitterende music die deze plaat sieren, anderzijds door de weergaloze nummers die Bap Kennedy schreef voor deze plaat. Iedere keer weer wordt een fantastische sfeertekening geschetst. Evenals Knopfler had ik Kennedy ook al bijna afgeschreven, maar met deze uitmuntende plaat nemen de beide heren genadeloos wraak op bevooroordeelde Simplisten als mij. Waren op zijn vorige plaat nog kompanen Van Morrison en Shane Magowan van de partij, de huidige wisseling is wat mij betreft in de eerste plaats een uitmuntende artistieke zet. Iedereen gunt Bap een duwtje in de rug, maar The Sailor’s Revenge heeft hier eerder de impact van de Noorderwind.
Rein van den Berg
Bap Kennedy
The Sailor’s Revenge