Barrence Whitfield and The Savages: Dig Thy Savage Soul

 
 

Ik hoor The Ramones, ik hoor Sam die Dave ongenadig fel op zijn hielen zit, ik hoor Elvis alsof hij "the building" nooit heeft verlaten, ik hoor The Sex Pistols, Jackie Brenston, Jerry Lee Lewis, ik hoor Robert Johnson die meedogenloos wordt opgejaagd door zijn Hellhounds, ik hoor Ike Turner in de tijd dat die hufter samen met zijn Kings of Rhythm nog zijn gitaar geselde in plaats van Tina's gezicht, ik hoor Lester Butler met zijn rode duivels, ik hoor Mick Jagger die zijn weelderige lippen heeft verbrand aan een gloeiend hete gitaarriff van Keith Richards, ik hoor verdomme The Jon Spencer fucking Blues Explosion!!! Opgesodemieterd met die gereserveerdheid, lang leve de uitbundigheid, de energie!! Paniek, onstuimigheid, passie, ranzigheid, onrust, felheid, emotie, vunzigheid, vitaliteit, kracht, spontaniteit oftewel Barrence Whitfield and The Savages!!"

Meiden laat die haren weer eens los wapperen, kerels trek dat buikje die paar centimeter extra in, kom uit die stoel waarmee je schijnbaar bent vergroeid, flikker die leesbril in de hoek, spuug nog eens lekker op de grond, laat dat colaatje-light voor de afwisseling eens staan en "walk" verdomme nog eens een keer met "Johnny" want Barrence Withfield is in the house!!! Op zijn nieuwe cd Dig Thy Savage Soul laat hij onverbiddelijke bluespunk van de plaat af spatten. GE-WEL-DIG!!! De mix van oude R&B, pure rock 'n roll, jumpblues en punk wordt met volle kracht gespeeld. De Amerikaan Whitfield en zijn Savages jagen op die manier hun fans al sinds de jaren '80 de stuipen op het lijf. Inhoudelijk ingaan op deze cd heeft weinig zin. Het gaspedaal wordt diep ingetrapt. Het van een snoeiharde riff voorziene The corner man opent het bal en pas bij het negende nummer, I'm sad about it word je enigszins rust gegund. Het is maar schijn. Whitfield gaat op dat nummer vocaal zo het rood in dat, als je hiervan houdt, het de poten onder je lijf doet wegslaan. Kolere, wat een heerlijk nummer is dat. Daarvoor heb je al de nodige opzwepende nummers voor je kiezen gehad waarbij Blackjack absoluut één van de leukste en coolste nummers van het jaar is. Een nummer dat zo van de soundtrack van Pulp Fiction geplukt had kunnen zijn.

Zoek geen nuance. Zoek geen verfijning. Je zult het niet vinden. Dit is zo krachtig dat de naam van Barrence Whitfield eigenlijk steevast moet worden gevolgd door een welgemeende en uit de tenen komende Godslasterlijke vloek. Whitfield smijt zijn bluespunk met volle kracht in je smoel. Take it or leave it. Je houdt er van of je vindt het kut. Je gaat ervoor of je doet het niet. Er is geen tussenweg, geen verlossing, geen redding. Maar als je durft maak dan plaats voor de man die de smerigste plaat van het jaar op zijn naam gaat zetten. Barrence Whitfield is zijn naam. Onthou die naam. Barrence Whitfield...

...Godverdomme!!!

Ed Muitjens
Barrence Whitfield and The Savages
Dig Thy Savage Soul
Label: 
Bloodshot
Releasedatum: 
12-8-2013