The Beatles: Let It Be

 
 

Zondagochtend. Een miezerige regenachtige ochtend. Grijs bovendien, en daarbij, we lopen tegen het eind van 2012. Op momenten als deze krijgen gevoelens van melancholie de overhand. Ik heb een comfortabel leven in een roerige wereld, dus veel te verliezen. Eén leven is niet genoeg om de muziek te beluisteren die ik om me heen verzameld heb. Wanneer ik op vakantie ben dan taal ik niet naar muziek, tenzij ik een voorstelling ergens kan meepikken. Daarbuiten lijkt het wel een levensbehoefte, evenals een teug buitenlucht. Er ligt een gigantisch muziekaanbod om mij heen momenteel, echter het werkt paradoxaal genoeg soms verstikkend. Wanneer ik een verzadingspunt heb bereikt (heb er ervaring mee) dan heb ik eerder de behoefte iets ouds en vertrouwds van de plank te pakken. Kan wel een verfrissend shotje gebruiken. Het ene gaat niet zonder het ander.

Mijn ouders hadden geen platenspeler. Ik herinner me slechts een Philips cassettedeck. Een jaar of elf was ik toen ik het bandje Let It Be van The Beatles kocht. Een groep waarvan ik wel eens vaag gehoord had. Het was mijn tweede aankoop op muziekgebied. Daarvoor had ik muziek gekocht van The Glenn Miller Band. Ik had genoten van een speelfilm over de man zijn leven. Een Amerikaanse jarenvijftig film, eentje met een hoofdrol van James Stewart. Heb die film nooit nogmaals bekeken, maar hij zal beslist mierzoet geweest zijn. De eerste artiest die ik zag optreden was Rob de Nijs (of was het Johnny Lion? Of waren ze het beide?) in Circus Tony Boltini. De lokale muziekboer had me Let It Be aanbevolen. (Vraag me achteraf op basis waarvan. Omzet? Zag hij in mij een groeimarkt?) De geluidskwaliteit van de installatie was niet geweldig, maar dat deerde niet. Er zaten wel twee speakers bij, en ja, het was (in principe) Stereo! Ik was gefascineerd door dit album. De gehele opbouw, ook tussen de nummers door, sprak me aan. Na verloop kon ik de plaat spellen van voor naar achter, fonetisch althans. Qua tekst zal ik ongetwijfeld niet helemaal opgepakt hebben, maar de gevoelswaarde van de plaat was geweldig. Later las je dan dat dit productioneel gezien een rommeltje was, maar mij viel dat niet op.

Het ene gaat niet zonder het ander, want ook de “kleinere” nummers zoals Two of Us met een tekstregel als: “You and I have memories, longer that the roach that stretches out ahead” ervoer ik als filosofisch. Deze muziek deed iets met je, alsof de artiest rechtstreeks tegen je sprak. Nothing is gonna change my world! Die mannen wisten beslist waarover ze zongen. Wanneer je nu I’ve Got a Feeling beluistert dan zeggen de heren vertaald kortweg: “Ja, soms zit het mee, dan weer zit het tegen. Je moet gewoon doorgaan met door blijven gaan.” De teneur van het album was bedoeld als een hart onder de riem Dat the Beatles behalve muziek ook geschiedenis schreven besefte ik me toen niet, maar hun plaats in de muziekhistorie hebben ze wat mij betreft alleen al verdiend met de titelsong. Een combinatie van eenvoud en doeltreffendheid was iets waar McCartney een patent op leek te hebben. Zij hadden indertijd binnen hun carrière het verzadigingspunt bereikt. Het was leuk geweest. Het werd tijd voor een frisse wind!

The long and winding road
That leads to your door
Will never disappear
I've seen that road before
It always leads me her
Lead me to your door

The wild and windy night
That the rain washed away
Has left a pool of tears
Crying for the day
Why leave me standing here?
Let me know the way

Many times I've been alone
And many times I've cried
Anyway you'll never know
The many ways I've tried

P.S. Eigenlijk mijn derde aankoop. Want ik had mijn zus Spiegelbeeld cadeau gedaan voor haar verjaardag.

Replay
Rein van den Berg
The Beatles
Let It Be