Ben de la Cour: Under a Wasted Moon

 
 

Ben de la Cour is een jonge, nog relatief onbekende singer-songwriter uit New Orléans – Louisiana. Hij is geboren in Brooklyn, New York, en groeide op in Los Angeles, waar hij in en rond de bekende rock en punkclub CBGB’s vanaf zijn 12e in diverse hardrockbandjes speelde. In London speelde hij in een metal band waarmee hij twee albums uitbracht. Verder woonde hij in Parijs waar hij als straat-entertainer werkzaam was en op Cuba waar hij als amateur-bokser de kost probeerde te verdienen. Verder is hij werkzaam geweest als conciërge in een psychiatrisch ziekenhuis en als boerenknecht. In 2008 wendde hij zich af van de hardere muziek om zich toe te gaan leggen op folk/singer-songwriter muziek. Met voldoende bagage om alle ervaringen en observaties om te zetten in tekst en muziek streek hij neer in New Orléans. Gedurende de periode 2009-2010 heeft hij aan verschillende composities gewerkt, wat uiteindelijk geresulteerd heeft in ‘Under a Wasted Moon’. Na een aantal luisterbeurten blijkt mijn beeld uit de fragmenten die ik op internet had beluisterd juist. Herkenbare invloeden, omgezet in donkere, melancholieke en eigengereide songs. Een parel in de dop die mij deed denken aan Dustin Kensrue, een singer-songwriter die met een vergelijkbare achtergrond dit wereldje betrad. Ben’s invloeden reiken van metal (rauwe emotie en onheilspellendheid) naar een jonge Nick Cave, Leonard Cohen, Tom Waits, Townes van Zandt en Kris Kristofferson. Zijn stem doet denken aan Danny Schmidt. Maar daar waar Schmidt zijn stem, gitaarspel en teksten overwegend positief, in de pas en clean houdt, zijn de la Cour’s composities en invulling daarvan vaker donker van toonzetting en gaan eerder de folk-noir kant op. Een voorbeeld daarvan is het instrumentale ‘Rabbit starvation’. Tekstueel richt Ben zich vooral naar buiten toe en niet zozeer op zijn persoonlijke leven. Een nummer als ‘The ballad of John Runner’ is een murder ballad die verhaalt over een waargebeurde kannibalistische slachtpartij in 1878 en ‘Oh Mount Shasta’ over de gelijknamige berg in Noord-Californië. Donkere sferen zijn naast ‘Rabbit starvation’ en ‘The ballad of John Runner’ te vinden in 'The Dagger’ en ‘Sobriety and the Woman.’ Lichter zijn ‘Down in Babylon’ en ‘The River Song’ die prachtige melodieën bevatten en tevens Ben’s gitaarspel naar voren halen en verraden dat hij dit instrument uitstekend beheerst. Het mooiste voorbeeld van dat knappe snarenspel is in ‘The Martyr’, een door flamenco opgestuwd nummer dat door de prachtig verhalende tekst misschien wel het hoogtepunt van dit album is. Het album houdt je aandacht gedurende de twaalf nummers steeds goed vast. Dit komt mede door het prettige, lichte stemgeluid en het frisse gitaarwerk. Dit debuutalbum is een goede stap in de richting om deze singer-songwriter meer bekendheid te geven. In de VS tourt hij veelvuldig het continent over en ook delen van Europa zijn door hem al bezocht om dit album te promoten. Nederland hoort daar nog niet bij. Wellicht dat via deze recensie hij ook in ‘de lage landen’ opgepikt gaat worden in de grote stroom van singer-songwriter/americana-releases die ons de afgelopen jaren meestal verblijden en een enkele keer teisteren. Zijn stem, gekoppeld aan de melancholische en donkere composities, uitstekende gitaarspel en prima verhalende teksten spreken mij zeer aan. Ik zal deze singer-songwriter de komende jaren zeker gaan volgen om te zien of hij het hoofd boven water kan houden. ‘Under a wasted moon’ bevat de kwaliteit om gehoord te worden, al moet gezegd worden dat het merendeel niet voor een ieder weggelegd is. Daarvoor heeft hij zijn invloeden op te eigengereide wijze omgezet. Een punt van kritiek is wellicht dat het album twee karakters in zich bergt. Naast de donkere en afwijkende folk, in sfeer zeker beïnvloed door zijn metal-achtergrond, ook lichtere singer-songwriter nummers. Daarmee kun je het album als tweeslachtig betitelen. Maar mooi tweeslachtig moet ik dan wel zeggen!

Arjan Post
Ben de la Cour
Under a Wasted Moon