Ben Harper with Charlie Musselwhite: Get Up!

 
 

Sommige bijdragen aan hits zijn zo bekend dat iedereen de betreffende "gastspeler" wel kent. Dat Eddie van Halen bijvoorbeeld de gitaarsolo op Michael Jackson's "Beat it" voor zijn rekening nam is daarvan zo'n voorbeeld en dat Stevie Ray Vaughan speelde op Jennifer Warnes haar "First we take Manhattan" is ook wel nagenoeg algemeen bekend, maar wie weet eigenlijk dat Charlie Musselwhite zijn handtekening heeft gezet onder die fabelachtig klinkende harmonicapartij in het nummer "Suicide Blonde" van INXS? Weinigen schat ik zo in. Vanaf eind jaren '60 is deze Amerikaan actief in het blueswereldje en heeft zo'n beetje met iedere blueslegende gespeeld. Sinds kort is op het oude soul label "Stax", dat in het verleden wel vaker bluesplaten heeft uitgebracht van onder meer John Lee Hooker, Albert King en Little Milton, de cd "Get up" verschenen waarbij Musselwhite samenwerkt met Ben Harper. Deze laatste heeft zijn sporen natuurlijk ook al ruimschoots verdiend. In het begin van zijn carrière was hij vooral een echte singer/songwriter die in breekbare liedjes als "Waiting on an angel" de luisteraar in het hart wist te raken, daarna heeft hij de nodige andere paden verkend. 

Wat kun je verwachten op deze blues cd? Het antwoord is eigenlijk te vinden in de tekst van "Blood side out":

"Got a wine soaked heart
And whiskey soaked lips
The country may be in your bones
But the city's in your hips..."

Vooral  naoorlogse blues uit de grote stad dus waarbij het vizier in de meeste gevallen gericht is geweest op Chicago. Overigens ook niet zo vreemd want als Musselwhite op zijn elektrisch verstrekte mondharmonica begint te blazen dan gaan de gedachten toch al snel uit naar Little Walter (Jacobs) die in Chicago in de jaren '50 in z'n uppie en met Muddy Waters furore maakte. Toch start de cd met countryblues in het openingsnummer "Don't look twice" maar als de band halverwege haar intrede doet en wordt de  rurale blues achter ons gelaten. "I'm in, I'm out and I'm gone" is pure Chicago blues en "I don't believe a word you say" is blues zoals die in de jaren '70 door blanke bands als Led Zeppelin werd geïnterpreteerd. Maar Chicago blues is zeker niet alles wat ons wordt voorgeschoteld want de cd is eigenlijk heel afwisselend. Zo klinken "We can't end this way" en vooral het heupwiegende "She got kick" opmerkelijk luchtig. 

Op het schitterende "You found another lover (I lost another friend)" zijn Harper en Musselwhite op hun kwetsbaarst. Het nummer wordt alleen ondersteund door de akoestische gitaar en mondharmonica en Harper zingt als vanouds met zijn kopstem het refrein de hemel in. Bij "I ride at dawn" borrelen de alom bekende desolate bluesbeelden van de Delta op. Wat een geweldige sfeer heeft dit nummer met tevens heerlijk slidegitaarspel. Als laatste wil ik nog het ruim zes minuten durende titelnummer onder de loep nemen. Hierop zijn geen gitaarakkoorden terug te vinden, maar de aandacht van de luisteraar wordt onder meer door een soepel lopend basloopje getrokken. Neem daarbij de rauwe en toch ergens subtiele gitaarsolo's in acht en het door merg en been gaand spel van Charlie Musselwhite en je weet dat je naar een heel bijzonder nummer zit te luisteren.

Gelukkig is er niet gekozen voor een gepolijste productie en snarenvirtuositeit zul je hier niet aantreffen. Nee, de blues die dit gezelschap op cd heeft gezet klinkt authentiek en heeft dat broodnodige donkere randje. Er verschijnen niet zoveel bluesplaten die een dergelijke kracht en intensiteit bezitten als deze. "Get up" is zonder overdrijven een dijk van een plaat en in de euforie van dit moment noem ik hem zelfs een klassieker. De toekomst zal dat laatste moeten uitwijzen. Feit is dat Harper en Musselwhite een gouden combinatie vormen. Of zoals Harper zingt: 

"But we're together, and that's all that matters now."

Ed Muitjens
Ben Harper with Charlie Musselwhite
Get Up!