Bill Callahan: Apocalypse

 
 

Tranen zijn niet enkel een uiting van verdriet. Ze zijn een expressie van je gemoedstoestand. Van Bill Callahan’s muziek wordt ik zeer opgewekt. Zijn expressie lijkt op het eerst oog onwillekeurig, maar wat bij mij emotie is, is muziek bij Bill Callahan. Callahan’s muziek ademt gevoel. Zijn muziek bevat humor en gelukzaligheid, maar ook worden schaduwmomenten niet geschuwd. Highs and Lows, komen golfend voorbij. Niet perse gescheiden per nummer. Bill zelf is over Apocalypse zeer duidelijk. Vrij vertaald: “Hou jezelf een spiegel voor en spiegel je daarna aan de wereld. Dit album stelt zichzelf (en dus indirect ons, de luisteraar) de vraag wat er de laatste 100 jaar gebeurd is? Terwijl afwachting/spanning over de komende 10 jaar minstens zo centraal staat. De samenleving stelt vragen, maar er is ook een boodschap. Zeven liedjes, zeven berichten” Enigszins filosofisch, maar niet zwaar. Bill Callahan brengt de realiteit terug tot een aanvaardbare proportie. Callahan’s muziek is licht van toon, geruststellend en overzichtelijk. De grote lijnen zijn sinds Smog weinig veranderd, worden hoogstens aangescherpt. Callahan zet de lijn van zijn muzikale ontdekkingsreis gewoon onder eigen naam voort. Apocalypse is hier allesbehalve de aankondiging van het einde ter tijden. Callahan’s benadering bestaat wederom uit aardse alternatieve folk. Muziek voor mensen die het liefst twee benen op de grond houden, en kunnen genieten van het ultieme achteloze sfeertje welke hier wederom gecreëerd wordt. Callahan en de zijnen weten op een ontspannen wijze en met bescheiden middelen een maximaal genoteffect te bereiken. Mannen zoals Bill Callahan ( maar ook de minstens even eigenzinnige Howe Gelb (Giant Sand) zijn duizelingwekkende creatievellingen die voortdurend blijven verrassen. Degene die het repertoire van deze ex van Joanne Newsom kent behoeft geen verdere uitleg. Een unieke uitvoerende stijl waarbij het accent primair op de voordacht van Callahan zelf ligt.

Rein van den Berg
Bill Callahan
Apocalypse