Bill Frisell: Good Dog, Happy Man

 
 

“It’s hard to find a more fruitful meditation on American music than in the compositions of guitarist Bill Frisell. Mixing rock and country with jazz and blues, he’s found what connects them: improvisation and a sense of play. Unlike other pastichists, who tend to duck passion, Bill Frisell plays up the pleasure in the music and takes on another often-avoided subject, tenderness.”

 
(bron: The New York times)
 
 
 
Bill Frisell is van oorsprong een jazzgitarist maar hij heeft zoveel verschillende stromingen en stijlen in zijn composities en gitaarspel laten samensmelten dat hij voor critici met een “muzikale hokjesgeest” nog maar moeilijk is te plaatsen. Hij vormt samen met Greg Leisz een gouden koppel en ze zijn door hun schitterende subtiele spel er onder meer voor verantwoordelijk dat “Dreaming wide awake” van Lizz Wright voor mij één van de hoogtepunten is van deze nieuwe eeuw.  Frisell heeft de nodige zeer fraaie cd’s uitgebracht maar ik wil “Good dog, happy man” onder de aandacht brengen omdat dit een wel zeer fraaie kruisbestuiving is van voornamelijk Americana, folk en andere rootsmuziek, in combinatie met een jazz/blues benadering. 
 
Frisell wordt op deze cd bijgestaan door de eerdergenoemde Greg Leisz (pedal steel, dobro, lap steel, Weissenborn, National steel gitaar en mandoline), Wayne Horvitz (orgel, piano en samples), Viktor Krauss (bas) en Jim Keltner (drums). Op de traditional “Shenandoah” speelt ook nog Ry Cooder mee op gitaar. De plaat is volledig instrumentaal. De muziek klinkt wijds en door het (her en der) gebruik van soundscapes “zweeft de muziek bij beluistering door de kamer”. Het geeft de traditionele muziek van “Good dog, happy man” een apart en een soms psychedelische tintje maar laat je hierdoor niet afschrikken, het is en blijft een instrumentale rootsplaat. De muzikanten spelen in dienst van de composities en leggen fraai de juiste (subtiele) accenten op de juiste momenten. Het orgelspel van Horvitz is bij nadere beluistering gewoon geniaal en Jim Keltner drumt lekker lui, alsof hij steeds net even achter de beat zit.
 
De hoofdrollen zijn echter voor Frisell en Leisz. Hoogtepunten zijn er teveel om op te noemen maar het samenspel (gitaar / lapsteel) van Frisell en Leisz  op bijvoorbeeld “Cadillac 1959” en “That was then” is onaards mooi. Het absolute prijsnummer voor mij is het bijna 9 minuten durende “My Buffalo girl” waarin alle stijlen op zijn plaats vallen. De muziek op deze cd klinkt buitengewoon opgewekt en gelet op de titel van de cd lijkt het mij zo dat Frisell in 1998/1999, ten tijde van het componeren van deze nummers, niet zijn ongelukkigste tijd in zijn leven heeft gekend. Het maakt van “Good dog, happy man” in ieder geval een schitterende plaat die zeker ook een aanrader is voor de “traditionele Americana/rootsliefhebber”, die wellicht niet zo snel de “jazzgitarist Frisell” (voor wat het waard is) zou hebben opgepikt.
Replay
Ed Muitjens
Bill Frisell
Good Dog, Happy Man