Bill Frisell: When You Wish Upon a Star

 
 

Een bruggenbouwer. Zo mag je Bill Frisell wel noemen. De diversiteit die deze, van origine, jazzgitarist aan de dag weet te leggen is meer dan verbluffend te noemen en doet hem ook regelmatig in het land van de americana en de blues belanden. Dat hij, samen met zijn zielsverwant Greg Leisz, wederom een prominente rol inneemt op het voortreffelijke nieuwe album van Lucinda Williams (The Ghost of Highway 20) mag dan ook geen verbazing wekken. Zeker niet als je kijkt naar zijn oeuvre, waar hij onder meer op pareltjes als Good Dog, Happy Man, Have a Little Faith in Me, Nashville en The Willies de muzikale roots van het Amerikaanse vasteland heeft blootgelegd. Ook zijn voorgaande cd, Guitar in the space age! was wederom een uitmuntend werkje waarop de bijna 65-jarige Frisell de jaren '50 en '60 indook en daar onder meer uitkwam met een verbluffend mooie cover van Surfer girl van Brian Wilson, waarop fabelachtig mooi samenspel tussen Leisz en Frisell is te horen.

Op zijn nieuwe album, When You Wish Upon a Star, wederom uitgebracht op het legendarische O-keh label, heeft Frisell zich verdiept in de wereld van de filmmuziek. Bij voorbaat een riskante onderneming, omdat herkenningsmelodieën stevig verankerd liggen in het geheugen en de muziek vaak is voorzien van weelderige orkestraties. Daar kun je van alles van vinden, maar die orkestraties zijn vaak essentieel onderdeel van de muziek die als doel heeft om een goede ondersteuning te bieden aan de desbetreffende beelden. Frisell zou Frisell niet zijn als hij het zou zoeken in de eenvoud. Zijn band bestaat deze keer uit Petra Haden (zang), Thomas Morgan (bas), Rudy Royston (drums) en Eyvind Kang (viool). Geen Greg Leisz dus, maar er wordt wel met enige regelmaat gezongen door Charlie Hadens dochter. De oplettende muziekliefhebber zou haar ook, onder meer, kunnen herkennen als violiste en zangeres van The Decemberists.

In deze setting is filmmuziek onder handen genomen die tot de muzikale verbeelding van Frisell spreekt. Dat leidt doorgaans tot verbluffende interpretaties, zoals het themalied van de James Bond film, You Only Live Twice, destijds gezongen door Nancy Sinatra. Petra Haden trekt dit subtiel gespreelde lied vocaal voortreffelijk naar zich toe. Dat doet ze ook met The Shadow of Your Smile, maar, uiteraard zou ik bijna zeggen, valt er niet tegen die andere zangeres op te boksen, Ella Fitzgerald. Violist Kang, die veelvuldig mee heeft gewerkt op eerdere albums, vult Frisell op dezelfde manier aan zoals Leisz dat ook pleegt te doen. Nergens zitten beiden elkaar in de weg. Het soepele, subtiele en o zo herkenbare gitaarspel is weer werkelijk om van te smullen. De karakteristieke open klanken van Frisells Fender lijken moeiteloos door de kamer te dansen en te zweven.

Moon River is misschien een voor de hand liggende keuze, maar met Frisell aan het roer is succes bijna vanzelfsprekend. Haden wordt hierin enkel begeleid door Frisell en bassist Thomas Morgan, die onder meer ook bekend is van zijn werk met Graig Taborn en Jakob Bro. Op het moment dat Frisell en Morgan de fraaie zang overnemen is het alsof de zon doorbreekt. Wat een prachtig samenspel. Op voorhand had ik zo mijn twijfels over de keuze voor het drieluik van Once Upon a Time in the West, omdat het origineel een zo definitieve versie kent dat ik openlijk twijfelde aan de meerwaarde hiervan. Toch overtuigt het themalied door het te voorzien van een zekere loomheid en weet hij de ontroering, dat het stuk nu eenmaal oproept, te behouden. Alleen over het vioolspel ben ik in hier iets minder te spreken, omdat het soms neigt naar onzuiverheid.

As a Judgement laat fijn puntig gitaarspel horen dat prima past bij het aloude spaghettiwestern-sfeertje. Speciale aandacht verdient ook drummer Rudy Royston die niet zomaar een begeleider is en de ruimte neemt die hem wordt geboden. Het ruim negeneneenhalve minuut durende The Godfather heeft Frisell uitstekend aangevoeld. De tragiek spat er van af en hij begint het nummer vooral statig, om daarna het imperium muzikaal bijna letterlijk onder druk te zetten. Frisell eindigt met het overbekende thema dat Kang op viool voor zijn rekening neemt.

Het album kent geen echte zwakke broeders, hoewel het lichtvoetige Bonanza voor mij niet had gehoeven en valt het titelnummer uit de Disneyfilm Pinokkio, zelfs in de handen van Frisell, voor mij iets te zoet uit. Daarentegen begint Tales From the Far Side vrij ingetogen, waarna Frisell het nummer ongekend fel beëindigt. Bill Frisell onderstreept met deze cd nogmaals zijn veelzijdigheid als artiest en laat horen één van de belangrijkste gitaristen van dit moment te zijn. Dit ruim meer dan een uur durend album bewijst dat. Een album dat wordt afgesloten met nostalgie: Happy Trails. Het lied waarmee de Roy Rogers-show in de jaren '50 werd afgesloten. Happy trails to you / Until we meet again... klinkt er. Laten we hopen dat Frisell ons nog jaren tegemoet zal treden met dergelijk werk.

Review
Ed Muitjens
Bill Frisell
When You Wish Upon a Star
Label: 
Sony
Releasedatum: 
29-1-2016