Billy Marlowe: Show Me the Steps

 
 
“I’ve written a few good songs. I’m ready to go.”: waren de woorden die hij sprak tot zijn zoon Marlowe een paar uren voor zijn dood. Hij scheen vrede te hebben met zijn dood, mogelijk dat hij die verkoos. Ik ken de omstandigheden waaronder hij stierf niet, weet enkel dat hij een leven leed geknecht door drank en drugs. Hij bleek emotioneel te zwak om weerstand te bieden. Verdoving leek uitkomst te bieden. Het ontbrak Billy Marlowe aan het vermogen om zijn leven van de noodzakelijke structuur te voorzien. Anderzijds, wie weet, was juiste deze grillige levenswijze de basis voor zijn muziek. Een talent verscheurd door gebrek aan zelfvertrouwen en onvermogen (Show Me the Steps), een bestaan vol van onzekerheid, afhankelijk van spirituele boosdoeners, overgeleverd aan de waan van de dag. Hij leefde van 1943 tot 1996. Hij kwam uit een welvarend gezin, was de oudste van 5. Hij was aanvankelijk atletisch en kunstzinnig onderlegd. Begin jaren zeventig draaide hij geruimde tijd de bak in omdat hij militaire dienst had geweigerd. Een tijdspanne waarin hij zijn jonge gezin tekort deed. Marlowe leefde veelal bij vrienden, familie, en op straat, of rondreizend als muzikant.
De eerste aanzet tot Show Me the Steps werd gemaakt in de zomer van 1983, te New York. Steve Satterwhite had net zijn spaargeld omgezet in de aankoop van een bescheiden droom: een opnamestudio met daarin een geavanceerde 8-sporen bandrecorder (Staat momenteel in een museum te Memphis) Hij wilde zijn apparatuur uitproberen en plaatste een advertentie waarop Billy Marlowe reageerde. Op dat moment een veertigjarige, en dus niet iemand die aan het begin van zijn loopbaan staat. De opnames werden uitgesmeerd over de periode van een jaar. Na afloop ontstonden zelfs een paar demo cassettes en lp’s voor de promo-markt. Daarbij bleef het uiteindelijk allemaal, enthousiaste reacties bleven uit. Het project smoorde jammerlijk genoeg en Marlow verdween in de anonimiteit. Nu, 30 jaar na de opnames, neemt New Tex Records het initiatief om de plaat rechtstreeks onder de aandacht te brengen. Een erkenning van zijn muzikaliteit. Zijn levensverhaal verhaal geeft daarbij –onbedoeld – een extra dimensie aan zijn teksten.
Ik heb moeite de sfeer van dit album onder woorden te brengen. Gedateerd is daarbij allerminst een term die ik in gedachten heb, eigentijds evenmin. Het album wordt gedragen door een positief soort romantiek. Levenslust verpakt in melancholie. Je hebt mijn hart, dus mij heb je niet meer nodig zingt Marlowe. Hij wil zichzelf graag geven, maar weet dat het hem moeite kost. Verscheidene artiesten hebben een bijdrage geleverd aan dit album. Enkel de naam van John Leventhal doet een belletje  rinkelen, naast uiteraard de aan het begin van haar carrière staande Shawn Colvin. Billy Marlowe realiseerde zich dat hij zijn kansen verkwanseld had. Zijn mogelijkheden op een rimpelloos leven leken verkeken. Hij wilde maar al te graag het tij keren, maar wist anno 1983 geen wending meer te geven aan zijn levenswijze. In (Wishing I was) Born Again verwoord hij zijn gevoelens hieromtrent. Hij was ervan overtuigd dat dromen uitkomen. Je moet je toch ergens aan vasthouden wanneer het tegenzit. Jammer dat hij geen succes heeft kunnen proeven. Show Me the Steps is een plaat die mij wat doet.
Rein van den Berg
Billy Marlowe
Show Me the Steps
Label: 
NewTex Records