Black Joe Lewis: Tell 'em what your name is!

 
 

Deze week viel de cd “Tell ‘em what your name is!” van Black Joe Lewis & the Honeybears bij mij in de brievenbus en ik kan kort zijn, het is een heerlijk plaatje. Ergens tussen opzwepende soul, moddervette funk, ranzige rock, en dampende blues in. Als ik er een label op moet plakken dan zou het “Jon Spencer goes soul” kunnen zijn. Het vertoont absoluut de gekte die Spencer ook in zijn muziek kan leggen maar ik hoor werkelijk van alles voorbij flitsen, van Wilson Pickett tot aan de Blues Brothers en de Bar-Keys” toe en dat veelal in de vijfde versnelling. Verfijnd? Nou, niet echt nee maar zoals ik al eens eerder heb aangegeven kan muziek ook wel eens dienen als puur vermaak en dat biedt deze plaat in overvloed. Black Joe Lewis zeker niet de grootste soulzanger die op deze aardkloot rondloopt (zijn beperkingen zijn bijv. te horen in I’m Broke) maar hij compenseert dat door met een grote mate van overtuiging en zelfverzekerdheid te zingen en de man kan vervaarlijk “vanuit z’n tenen schreeuwen”. Ongelooflijk. Ook in “Master sold my baby” is een gitaar nu niet bepaald goed gestemd (om het maar zacht uit te drukken…) hetgeen een paar tenenkrommende valse tonen oplevert maar ach, het mag de pret niet drukken want van deze plaat spat gewoon het spelplezier af en is de befaamde trap onder de edele delen van iedere ingedutte muziekliefhebber. Neil Young heeft ooit gezegd dat hij af en toe heerlijk vind om op een gitaar te rammen en mijn zijn voet op de bühne te stampen. Als je deze plaat hoort begrijp je precies wat Neil bedoelt.

Ed Muitjens
Black Joe Lewis
Tell 'em what your name is!