Bob Martin: Last Chance Rider

 
 

In 1988 kocht ik – in tegenstelling tot de meeste van mijn muziekvrienden – nog steeds langspeelplaten. In dat jaar stapte ik wel over, net als hen, naar een inmiddels eveneens achterhaald formaat. Eén van de laatste exemplaren moet geweest zijn: Frank Zappa’s Guitar. Een dubbel-lp waarop ik mijzelf trakteerde. Mijn vrouw was in april van dat jaar bevallen van mijn oudste zoon, en ik beleefde een euforische roes aan gelukzaligheid. Niet lang daarna zette mijn muziekverzameling zich door in de vorm van deze nieuw geformatteerde geluidsdragers. Met name het compacte element spraak me enorm aan. Dat het geluid superieur zou zijn – toen had men ook al slimme verkooppraatjes - viel reuze mee. Rond 1998 bracht ik mijn lp-verzameling terug tot ongeveer 100 stuks. Het grootste aantal verkocht ik op de Utrechtse platen- en cdbeurs. Herinner mij een Japanner die – zeer tevreden - drie Nico platen van me overnam. Achteraf heb ik spijt gehad dat ik mijn exemplaar van Eric Taylor’s Shameless Love verkocht heb (de geanticipeerde heruitgave op cd liet veel langer op zich wachten dan ik vermoedde). Ook het gelijknamige debuut van David Forman (Op Arista) had ik toen niet moeten laten gaan. Alles wat me verder lief was uit die periode staat nu nog steeds in de kast. Uitsluitend platen die me qua muziek dierbaar zijn, of omdat ze een herinnering levend houden.

 
Sindsdien heb ik nog incidenteel platen gekocht. Enkel wanneer het muziek betrof van artiesten wiens desbetreffende werk niet voorradig was op cd. Last Chance Rider van Bob Martin viel automatisch in die doelgroep. Zijn The River Turns the Wheel vond ik dusdanig indrukwekkend dat ik meer muziek van deze man moest horen. Wanneer muziek voor het oprapen ligt dan schenkt mij dat minder bevrediging als wanneer er een zoektocht aan vooraf ligt. Het vinden van Last Chance Rider nam enige tijd in beslag, maar werd uiteindelijk beloond. Gelukkige als een kind ook al betrof het geen gaaf exemplaar. Het was zelfs een promotioneel exemplaar afkomstig van een radiostation en bevatte een lichte beschadiging aan de hoes. Op de achterzijde staat met ballpoint bijgeschreven: “Sounds like Bob Dylan” Niet een titel die veel verkocht zal zijn buiten Kentucky, maar dat deerde me totaal niet. Ik wilde primair de muziek. Het vinyl zelf was in uitmuntende staat, amper gespeeld. Een conversie naar cd was zo gemaakt en sindsdien staat de fysieke Last Chance Rider naast Dave Mason’s It’s Like You Never Left.
 
De muziek was zoals ik gehoopt had. Een singer songwriter die waarde hechte aan een traditioneel stuk muziek. Als country folk zou ik het willen omschrijven, met banjo, pedal steel en fiddle, en uiteraard Bob die zichzelf begeleidt op gitaar, piano en mondharmonica. An Old Time Country Tune that brings you back to me: schalde door de speaker, alsof de plaat een terechte eindbestemming had gevonden. Tien nummers slechts, maar wel nummers met een ziel. Een nummer als Appalachia Lullaby spreekt me nog steeds enorm aan. De wijze waarop Martin zijn gevoel voor de stad schets, in contrast met de warmte van het platteland. Ook het poëtische Hotel St. James is sindsdien nog geen moment vergrijsd. Like a Good Ship giving Passage, To the poor and disconnected. Make a new man resurrected. Where the old man used to be. Bob schets het verhaal van een zwerver die op straat wordt gevonden met als schamele bezitting een vergeelde foto van een leven dat hij ooit had.
 
(Lonely) Last Chance Rider dateert origineel van 1982, en verscheen indertijd op June Appal Recordings.  Op een bijschrift staat vermeld: “Bob Martin is a singer/songwriter of sleezy hotels, mill town bars and all night diners. After his first album in 1972 on the RCA label entitled, Midwest Farm Disaster, Martin traveled extensively with a band for three years playing “a lot of strange places. Shortly after 1974, he vanished from the music scene.” Via Hans Jacobs’ bemiddeling staat hij echter binnenkort – maart & april - weer op een aantal podia in ons land. De tour is gedoopt Last Chance Rider. Ik hoop dat Bob Martin een aantal nieuwe songs meeneemt. Songs geslepen tot in de kleinste details door deze perfectionist, en uiteraard mag hij en passant een cd-uitgave meenemen van Last Chance Rider. Graag zelfs! Jezelf dertig jaar verborgen houden lijkt me genoeg.
Replay
Rein van den Berg
Bob Martin
Last Chance Rider