Brendan Hogan: Silverquick

 
 

Met een sceptische, ietwat getormenteerde maar ook eigengereide blik kijkt Brendan Hogan op de cd hoes in de camera. Wat speelt er zich in het hoofd van deze jonge man af? Die eerdergenoemde eigengereidheid kan ik wel plaatsen want Brendan Hogan is niet iemand die zich in een hokje laat plaatsen. Dat bewijst hij met zij cd "Silverquick": een uitstekende cd van een originele singer/songwriter met zeer verrassende percussie elementen.

"Silverquick" is eigenlijk een plaat van twee mensen aangezien Torey Adler de cd mede heeft geproduceerd en, samen met Brendan Hogan, verantwoordelijk is voor de gehele instrumentatie. Feit is dat Brendan Hogan alle nummers heeft geschreven en deze heeft voorzien van prachtige, vaak poëtische, teksten. Het openingsnummer "Philosopher's stone" bewijst dat meteen: 
"I had a heart of solder / I took Jen to be mine / We forged our love like copper / And it turn green over time / Jen gave me a baby / We named her Adeline / Her blond hair flowd like gold / She was my blood, my alkali..." 
Het leven van deze persoon staat op z'n kop wanneer "Jen" verliefd wordt op een ander en "Adeline" niet zijn kind blijkt te zijn. De instrumentatie is in de basis vooral akoestisch maar er worden allerlei elektronische geluiden aan toegevoegd. Dat klinkt, met uitzondering van het slotnummer Masquerade, nergens overdone. Sterker nog, de cd straalt soberheid uit. 
Brendan's eigengereidheid vind je ook terug in "Impossible". Een heerlijk bluesy nummer, met een lekker rauw klinkende "1956" Mary Kay Fender Stratocaster. Nog imposanter is de percussie die hij en Tory gebruiken. Om de inventiviteit hiervan te benadrukken som ik de percussie, die in dit nummer wordt gebruikt, even op:
  • 1970's bicycle and rear wheel;
  • Wooden stick on amplifier cabinet top;
  • Tibetian "singing" bowl;
  • Drumsticks on Italian motorcycle handlebars;
  • Drum machine looped though a Fender Tweed Deluxe amplifier.
  • Het daarop volgende "Panacea" behoort zelfs tot één van mijn persoonlijke muzikale hoogtepunten van dit jaar tot nu toe. Wat een prachtige track is dit zeg. "In the open night stars pepper a black sky" is de briljant gevonden openingszin waarbij ik iedere keer het kippenvel op mijn armen heb staan op het moment dat de elektrische gitaar halverwege zijn intrede doet.
Op "Silverquick" staan nog veel mooie tracks waaronder het fraai verhalende "Morning light (a ballad of James "whitey" Bulger)", "Call me anything" en "String". Laatsgenoemde song gaat over de zelfmoord van een vrouw die daardoor haar rust heeft gevonden. Maar ondanks dat gegeven blijven er altijd onbeantwoorde vragen bestaan:
Were there things you wanted to say? / Were there words you could not hear? / "I never did give much weight to cliches and platitudes / What's the point of wasting breath? / It hangs losely by a string".
In een e-mail van "Tresspass Music" heb ik gelezen dat de afgelopen drie jaren drie van Brendan's vrienden betrokken zijn geraakt bij vreselijke auto-ongelukken. De laatste vriend, die dit is overkomen, is daardoor overleden. Brendan heeft "String" geschreven de avond voordat zijn vriend zijn noodlot tegemoet ging. Een macaber gegeven. 
Brendan Hogan was tot nu toe voor mij een onbeschreven blad maar bewijst met "Silverquick" over een zeer groot talent te beschikken. Hij schotelt de luisteraar, die avontuur en verrassing niet schuwt, een heerlijke plaat voor. Eindelijk weer eens singer/songwriter waar de originaliteit vanaf spat...
Ed Muitjens
Brendan Hogan
Silverquick