Brian Webb: Strange Way to Grieve

 
 

Brian Webb’s vorige platen liggen alweer een tijdje achter ons. Eerlijk gezegd was ik Brian alweer een klein beetje vergeten. Aanvankelijk was ik teleurgesteld dat Charlie Parr’s ruimte op Blue Highways ad hoc werd opgevuld door Webb. Ik had reikhalzend uitgekeken naar Parr’s voorstelling. Vooruitlopend op Strange Way to Grieve heb ik Webb’s vorige platen hernieuwd gespeeld, en wat heeft deze kerel ontiegelijk sterk materiaal geschreven. Een ongekend feest der herkenning maakte zich van me meester. Hij was rauwer dan ik me hem herinnerde, maar behept met een waanzinnig zingend vermogen. Het leuke van zijn nieuwe CD is echter dan hij op oude voet verder gaat, alsof hij niet is weggeweest. Op Cohen’s Bird on A Wire na bedient hij zich uitsluitend van eigen geschreven nummers. Dat hij een niet te misverstane factor is in muziekland mag ook blijken uit de musici die bereid zijn hun naam en reputatie aan hem te linken door hun aanwezigheid op deze plaat. Er wordt dan ook zeer geïnspireerd gezongen en gemusiceerd op Strange Way to Grieve. Behalve de uitzinnig getalenteerde zangeres Rose Polenzani (komt met hem mee naar Blue Highways) geven hier eveneens acte de presence: Sean Staples, Jeff Berlin, Rose Cousins en Austin Nevins (om maar een paar te noemen!)

 
Strange Way To Grieve is een zeer aangename verrassing. Aanmerkelijk beter dan wat ik durfde te verwachten. Warm, gedreven, soulvol, met een vleugje gospel en bovenal ontwapenend. Een album waarmee hij zichzelf gemakkelijk plaatst tussen de smaakmakers van het genre welke we kennen onder de huidige verzamelnaam Americana. Deze plaat van de uit Georgia afkomstige Webb is opgenomen te Vermont en Sommerville (MA). En of je Webb nu kent van zijn vorige albums, of wanneer dit een kennismaking mocht blijken te zijn. Het is volkomen onverschillig. De conclusie zal echter in beide gevallen eenduidig zijn. Mooie complete plaat die – wat mij betreft – ruim binnen de “Hans-norm” valt.
Rein van den Berg
Brian Webb
Strange Way to Grieve