The Cadillac Three: Legacy

 
 

Ik ben een groot liefhebber van southern rock, maar het aantal groepen in dit genre dat werkelijk indruk maakt is momenteel niet zo heel groot. Blackberry Smoke is geweldig, Whikey Myers is schitterend en The Statesboro Revue is wat mij betreft onovertroffen, maar die laatstgenoemde kun je eigenlijk nauwelijks nog vangen onder de noemer southern rock. En dan hebben we nog The Cadillac Three, die deze week een nieuwe cd, Legacy genaamd, uitbrachten. Een lekkere plaat, en ongelooflijk afwisselend. Dus bepaald niet alleen maar van-dik-hout-zaagt-men-planken, waar menige groep toch wel vaak last van heeft en waarbij de scheidslijn tussen southern- en hardrock nog maar erg vaag is. 

Of Legacy het niveau van zijn voorganger Bury Me In My Boots overtreft, durf ik nog niet te zeggen, maar dat het trio er weer duidelijk zin in had op hun derde cd, is zeker. En net als op hun voorgaande plaat komen nu ook weer de geijkte onderwerpen langs: een beetje (boel) te veel drinken (vooral dat), rondrijden in oude auto’s, praten over (en soms met) vrouwen, lekker musiceren en je countryhelden (Hank natuurlijk) eren.

De titels laten wat dat betreft weinig aan de verbeelding over. Cadillacin’ is een mooie mid-tempo rocker, waarin de boys rondrijden door de stad met een ‘Cooler In The Back Full Of Beer’. Na Tennessee, een van de potiger songs, volgt al het hoogtepunt van de plaat: Hank & Jesus. ‘Thank Daddy For Hank, Thank Mama For Jesus’, zingt Jaren Johnston, die in het daaropvolgende nummer, Dang If We Didn’t, verhaalt over het feit dat ze de vorige avond veel te diep in het glaasje hebben gekeken. Het is zeker niet het enige nummer waarin een lekker potje drinken een belangrijke rol speelt. Ook in Love Me Like Liquor, waarop Lori McKenna een mooie tweede stem zingt, vliegen de drankjes je om de oren. Dit alles gezongen met een grote knipoog, want, zo redeneren ze: af en toe dronken worden wil bepaald niet zeggen dat je dom bent.
De afsluiter van de plaat, Legacy, is eigenlijk het meest gewaagde nummer dat de groep tot nu toe heeft geschreven. Een rustig tokkelende gitaar is de inleiding van een fraaie akoestische ballade. Een dergelijke song - te soft voor southernrockers, zou je denken - werd in het verleden door de band ‘weggegeven’ aan andere artiesten, maar nu de drie bebaarde leden van The Cadillac Three een dagje ouder worden en gezinnen hebben, vonden zij dat ze dit lied eigenlijk best zelf konden opnemen. Een mooi einde van een mooie cd. 

 
Review
Paul Heyblom
The Cadillac Three
Legacy