Charlie Cruz & the Lost Souls: The Last Warrior

 
 

Charlie Cruz & Lost Souls is bij uitstek een liveband. De muzikanten (Charlie Cruz – zang en akoestische gitaar / DJ Ciggaar – bas en zang / Ron Cruz – drums / Jerry Brown – gitaar) zijn op dat gebied gepokt en gemazeld en delen al jarenlang met elkaar de bühne. Er zijn genoeg voorbeelden uit het verleden die laten zien dat dit nog geen garantie is voor een goede cd. Het is de som der delen (songs, productie, muzikanten e.d.) die een album verheft boven de middelmaat.

“The Last Warrior” is een goede cd. Heel erg goed zelfs. Charlie Cruz & The Lost Souls uit Dordrecht maakt countryrock met pop en blues invloeden. Dat de muziek radiovriendelijk is en de refreintjes veelal uitnodigen tot meezingen doet geen enkel afbreuk aan de kwaliteit ervan. De teksten zijn goed maar de kracht van dit album, dat veertien veelal up-tempo songs kent, ligt met name in de combinatie van sterke composities met een indrukwekkende muzikaliteit. De ritmesectie staat als een huis, Charlie Cruz is een prima zanger en uitstekende songschrijver maar de grootste revelatie is voor mij gitarist Jerry Brown. Hij heeft een lekkere puntige gitaarstijl. Zijn spel op het uitstekende openingsnummer “Cerfew city” is uiterst fraai en zijn virtuositeit komt hierop meteen tot uiting. Brown plamuurt niet alles dicht met noten maar laat in zijn spel horen dat minder meer kan zijn. In de sublieme gitaarsolo gaan harmonie en virtuositeit hand in hand en de manier waarop hij uiteindelijk, bijna op achteloze wijze en uiterst subtiel, enkele toonladders op de luisteraar loslaat is simpelweg verbluffend.

Ook de bijdragen van de gasten zijn van absolute meerwaarde. De zoon van bassist CJ Ciggaar, Dusty, is te horen op lapsteel en speelt (erg mooi) in dienst van de composities. Roel Spanjers op Hammond, piano, Wurlitzer, accordeon is fenomenaal. Luister eens voor de aardigheid naar zijn bijdragen op de prachtige ballad “Blue” (Wurlitzer) of naar zijn bluesy pianospel op “Halfway House”. In het lekker ruige “Cry” stuwen de klasbakken Brown op gitaar en Spanjers op Hammond orgel elkaar op tot grote hoogte. Een heerlijk opzwepend nummer met een gitaarriff à la John Fogerty. Om dit te kunnen bewerkstelligen is timing en het leggen van accenten op de juiste momenten van het grootste belang. Iets dat beide heren tot in de puntjes beheersen. De cd blijft, ondanks de tijdsduur van bijna een uur, boeien. Dat de cd niet “inzakt” komt met name omdat afwisseling en de hoge kwaliteit van de songs, waarvoor Charlie Cruz en DJ Ciggaar verantwoordelijk zijn, gewaarborgd blijft. “Don’t leave me” is een voortreffelijk poppy nummer en de daaropvolgende track “Eternal bliss” is onder meer door de zang van Cruz, het accordeon- en gitaarspel van Spanjers en Brown ook al niet te versmaden.

Het mag duidelijk zijn dat ik “The Last Warrior” een prima plaat vind. Persoonlijk hadden de up-tempo nummers nog iets ruiger gemogen maar ik hou nu eenmaal van rocksongs waarbij de drums prominenter klinken en een gitaar “over de kling wordt gejaagd”. Omdat het hier een persoonlijke voorkeur betreft (op de productie is niets aan te merken) kan ik dit aspect niet als kritiek laten gelden. Het is gewoon een fijne “feel good” plaat die het ook erg goed in de auto doet. Voor een ieder die zich de komende weken via “Route du Soleil” nog gaat begeven naar zuidelijkere en zonnigere oorden zal dit een prima muzikale compagnon zijn. Het is vooral een cd waarop de band zich uitstekend heeft geëtaleerd en het moet voor de luisteraar een aanleiding zijn om ze ook eens live te gaan aanschouwen. Ik ben in ieder geval van de partij.

Ed Muitjens
Charlie Cruz & the Lost Souls
The Last Warrior