Christina Martin: Sleeping With a Stranger

 
 

Bij ontstentenis van de zon biedt Sleeping With A Stranger, de splinternieuwe cd van de Canadese leeuwerik Christina Martin, wellicht de nodige warmte en energie die we zo broodnodig hebben om ons goede humeur en ons vermogen om hoofdzaak van bijzaak te kunnen onderscheiden te voeden. Het is haar vijfde album intussen en wat mij betreft meteen ook haar meest consistente sinds ze tien jaar geleden debuteerde met Pretty Things, een innemend plaatje vol dromerige folkpop dat door critici voor het gemak in hetzelfde straatje werd geduwd als Patty Griffin en Shawn Colvin.

Door de jaren heen ontwikkelde Martin haar stijl in de richting van waar ze nu staat: elektrische, bijna Engelse pop met overduidelijke invloeden uit de folk en altcountry. En op basis van de twaalf nummers die ze voor Sleeping With A Stranger schreef, lijkt ze haar bestemming te hebben gevonden. Vergelijkingen met andere zangers, zangeressen en bands gaan op den duur altijd mank, maar het is een goede leidraad om het werk van een minder bekende artiest(e) wat te verduidelijken. In het geval van Christina Martin – met name wat dit album betreft – ligt de analogie met de muziek van de Bangles (ik ben nooit volledig genezen van mijn crush voor Susanna Hoffs), de Go-Go’s en de Byrds bijna voor het oprapen. 
 
De gelijkenissen met die ‘meidenbands’ zitten niet enkel in de parelende muziek die Christina Martin tegenwoordig maakt, je hoort het ook terug in haar stem die tegelijk zelfbewust en breekbaar is. Titeltrack Sleeping With A Stranger heeft dezelfde hemelse koortjes waarop de Bangles een patent hadden, Marina biedt soortgelijke glasheldere elektrische gitaren en een melodie die zich nagenoeg meteen in je geheugen vastzet, What I Always Knew is meer dan een vette knipoog naar McGuinn en de zijnen. 
 
De sterkte van Martin is echter dat ze die evidente invloeden omgevormd heeft tot haar eigen stijl die hierboven al omschreven is als zelfzeker en kwetsbaar. Dat kwetsbare zit niet alleen in haar stem, je bespeurt het ook in de teksten (‘Sally was a mother and she never complained / When she found him in bed with her own best friend / Moved with her kids to Penticton in Red / She said: No bottle, no mans gonna ruin my head’) en in sommige pijnlijk mooie nummers (Painting Blame, Happy). Tezelfdertijd hoor je hier een zelfbewuste vrouw die niet meer met zich laat sollen. Een vrouw die een elektrische gitaar omgordt, het podium opstapt, de eerste akkoorden aanslaat van Falling For You en lekker haar eigen richting inslaat. Een richting die hopelijk nog veel moois in petto heeft. 
Martin Overheul
Christina Martin
Sleeping With a Stranger