Ciara Sidine: Unbroken Line

 
 

Zes jaar geleden alweer maakte ik kennis met de muziek van de uit Dublin afkomstige Ciara Sidine. Haar album, Shadow Road Shining, wat tevens haar debuut bleek, was één van de aangename verassingen dat jaar. Ruime tijd aan voorbereiding dus. Zal ik mij andermaal laven aan haar overrompelend stemgeluid? Ja, die glasheldere zang en spatzuivere uitspraak is gebleven. Evenals gitarist Conor Brady. Hij krijgt ook nu weer de ruimte die hem toekomt. Aangezien hij als medeproducent verantwoordelijk is voor het resultaat mag dat niet zo verwonderlijk heten, maar toch. De verschillen met haar vorige album zijn qua instrumentale invulling niet zo groot. Niet wat je mogelijk van een Ierse verwacht, maar de folky componenten zijn summier aanwezig. Nee, haar stijl is duidelijk americana gespeend en heeft op momenten eerder verwantschap met Elvis (Wooden Bridge) of Johnny Cash. Eveneens blijkt ruimte voor een jazzy feel. Ach, eerlijk gezegd, er zijn geen vaste afspraken. Enkel prachtige nummers! Nummers die de artieste ingeleefd zingt, en daardoor, eenvoudig gezegd, overtuigen. Ciara schreef ze met uitzondering van Watching the Dark (samen met Conor Brady) en het traditionele Woman of Constant Sorrow (die van andere tekst en een ander arrangement is voorzien), 12 nummers in totaal, opgedragen aan haar ouders, June en Sean. Muziek waarvan je extra gaat genieten wanneer je jezelf de tijd gunt om ze op te nemen. 

Serieuze onderwerpen, maar niet zwaar aangezet. Het openingsnummer, Finest Flower, schenkt aandacht aan jonge moeders die onder druk afstand hebben gedaan van hun pasgeborenen. Snoeiharde beslissingen die om een mogelijk schandaal te omzeilen veel emotioneel leed hebben veroorzaakt. Alsof je een bloedband zomaar terzijde legt. Ook om die reden een terecht gekozen albumtitel: Unbroken Line. Er wordt niet zelden zonder reden iets stuk gemaakt, en ja, dan is religie vaak niet ver weg. Zowel ontluisterende, als geruststellende teksten, maar steeds nauwgezet verwoord. In het soulvolle Let the Rain Fall In My Eyes speelt ze dusdanig met woorden dat ze haar voormalige rol als literair editeur bij een uitgeverij verraadt. Wanneer je nu wel of niet bekend bent met Ciara’s eerste plaat, ik kan je geruststellen, haar reputatie blijft met Unbroken Line onaangetast. Ze wordt naast Brady door een muzikale elite terzijde gestaan: Robbie Malone, Dave Hingerty, Justin Carroll en Dublin’s Blues en bluegrass slide gitarist Niall Lawlor.

Review
Rein van den Berg
Ciara Sidine
Unbroken Line
Label: 
indep.
Releasedatum: 
1-10-2017