Clare Burson: Silver And Ash

 
 

Enige tijd geleden reisde singer-songwriter Clare Burson naar Europa om de plaatsen te bezoeken waar haar grootmoeder woonde voor die Duitsland ontvluchtte na de beruchte Kristalnacht. Haar vierde album Silver And Ash is de intieme neerslag van die zoektocht. In een interview met American Songwriter noemt ze haar album ‘a collection of songs that imagine my maternal grandmother’s life in Germany, from her birth in 1919 to her escape in 1938 to Memphis, of all places. The songs also explore my own struggles with rupture, continuity, guilt, memory, and loss’.

 
Valkuilen genoeg, zou je zo zeggen. Maar doordat Burson er doelbewust en afdoende voor kiest om de benadering van haar thematiek ‘klein’ te houden, slalomt ze daar met de nodige stijl en brille aan voorbij. De songs op Silver And Ash moeten het niet hebben van grootse gebaren, maar van een subtiele wenk, van spaarzaam en zorgvuldig gekozen woorden die meer zeggen dan duizend foto’s:
 
 
 
Funny how the details never fade Names of where we were and what we did there But all I have a spaces empty Interrupting memories without you
 
 
En van sobere akoestische arrangementen die toch nét genoeg ruimte openlaten voor de tegendraadse elektrische gitaren van Mark Spencer (Laura Cantrell, Lisa Loeb, Son Volt) om elk nummer te voorzien van diepte en fluweelzachte dreiging.
 
Voeg daar ook nog eens de licht melancholische en glaszuivere stem van Clare Burson bij en je krijgt een – met nauwelijks 30 minuten helaas veel te kort – album dat bij elke nieuwe draaibeurt een dun laagje extra glans toevoegt aan de schittering die toch al onloochenbaar was. In Goodbye My Love, volgens mij het mooiste nummer van de cd, vallen al deze elementen naadloos samen:
 
 
Back when the pictures were silent Back when the music was new Back when remember was just reminding I played piano till evening And when the light grew to dim I climbed into bed by the picture window Goodbye my love.
 
 
Pure poëzie.
Martin Overheul
Clare Burson
Silver And Ash