Clarence Bucaro: New Orleans

 
 

“New Orleans” heet de vierde cd van Clarence Bucaro. De 29-jarige Bucaro maakt muziek die je kunt vergelijken met bijvoorbeeld een James Morrison. Een singer/songwriter met pop en vooral soulinvloeden. Alleen is deze Bucaro stukken origineler dan de voornoemde James Morisson die een paar jaar geleden met veel “tam-tam” sterk in de markt werd gezet met zijn debuutplaat “Undiscovered”. Niet zozeer origineler in de composities of in de arrangementen maar vooral op het gebied van de instrumentatie. Daar ligt ook de grote kracht van dit album.

De titel “New Orleans” verwijst hoofdzakelijk naar de plaats waar deze plaat is geschreven en opgenomen. De stad New Orleans is een smeltkroes van muziekstijlen en is mede bekend door zijn Brass Bands. In het openingsnummer wordt de muzikale associatie met New Orleans gelegd doordat de baspartij wordt ingevuld door een sousafoon, gespeeld door Kirk Joseph van The Dirty Dozen Brass Band en dat is een verrassende en goede keuze. De zware tonen van de sousafoon, het spontane Van Morisson-achtige harmonica spel, het galmende hammond orgel en de voortreffelijke achtergrondkoortjes: het zorgt ervoor dat dit album meteen opvalt. Joseph is met z’n sousafoon nog diverse keren te horen maar verdere duidelijke aanwijsbare overeenkomsten met de muziek uit New Orleans kan ik echter niet ontdekken. Aan de cd is hoorbaar veel zorg besteed.

De basistracks zijn in nog geen zeven uur opgenomen. Opmerkelijk, hetgeen wel de frisheid verklaart die over deze opnamen hangt. De composities zijn zonder meer goed en toegankelijk te noemen. Ten tijde van het ontstaan van de songs had Bucaro een nieuwe liefde in zijn leven en in zijn teksten vind je dat terug. Tijdens een eerste vluchtige luisterbeurt in de luisterkamer van Johnny’s Garden was ik danig onder de indruk geraakt van hetgeen ik hoorde. Ook nu ik het album diverse keren de revue heb laten passeren moet ik erkennen dat de klasse er bijna vanaf druipt maar toch… Ik zie de kwaliteit van Clarence Bucaro, de zorg die aan dit product is besteed en hoor de originaliteit maar de cd wil mij maar niet in mijn hart raken.

Ik heb mij afgevraagd waar dat aan ligt en ik heb daar geen eenduidig antwoord op gevonden. Soms doet de stem van Bucaro mij enigszins denken aan Mick Hucknall (onder meer in “Unfulfilled love” en “Standing on old ground”) en ondanks dat deze roodharige voormalige voorman van Simply Red voor sommigen te boek staat als een formidabele zanger is het geen stem waar ik voor warm loop. Daarnaast heb ik te vaak momenten gehad dat ik bij het begin van een nummer mijn oren spits omdat ik een heerlijk koortje hoor (“Matters of the heart”) of een schitterende elektronische versterkte mondharmonica (“The Other End”) maar het blijft maar bij die ogenblikken die mijn enthousiasme opwekken. In het zeer fraaie“It’s only you tonight” weet hij me wel bij de les te houden. Een prachtige ingetogen en door de akoestische gitaar gedragen ballade.

De cd wordt overigens sterk afgesloten met het minstens zo fraaie “Abadoned mind” en “Red Herring”. Resumerend is dit een goede cd te noemen van een singer/songwriter die hoorbaar het hart op de juiste plaats heeft maar het is geen cd die mij zodanig heeft geraakt zodat ik er laaiend enthousiast over ben geworden, hetgeen ik eerlijk gezegd na de eerste vluchtige beluistering wel had verwacht. Nu geldt altijd dat je zelf moet luisteren en oordelen maar dat geldt wat mij betreft voor Clarence Bucaro’s “New Orleans” in het bijzonder.

Ed Muitjens
Clarence Bucaro
New Orleans