Cody Canada & The Departed: 3

 
 

We hebben er drie en een half jaar op moeten wachten, maar nu is daar dan eindelijk de opvolger van HippieLovePunk van Cody Canada & The Departed. De titel van de nieuwe plaat is, kort en krachtig, 3, daarmee verwijzend naar het feit dat de groep nu nog slechts uit drie leden bestaat. Naast Cody zijn dat Eric Hansen (drums) en Jeremy Plato (bas en zang). Plato maakte ook al deel uit van het fantastische Cross Canadian Ragweed, de groep waarvan Canada van 1994 tot 2010 de voorman was.

Op 3 bewijst Canada, een van de belangrijkste representanten van de red dirt scene van Oklahoma en Texas, opnieuw zijn enorme klasse. Sterker nog, het niveau van zijn voorganger, een cd die in 2015 op de tweede plaats van mijn jaarlijstje eindigde, weet hij met deze veertien nummers tellende nieuwe cd vaak dicht te benaderen en soms zelfs te overtreffen. Canada grijpt op deze plaat wat meer terug naar de muziek die hij in de eerste paar jaar van dit millennium maakte met CCR, wat wellicht zeker te maken heeft met de hernieuwde samenwerking met Mike McCLure als producer, die ook medeschrijver was van een tweetal songs op 3.

Je kunt wel zeggen dat hij het verleden weer omarmd heeft, met als resultaat een bijzonder afwisselende plaat. Er wordt bij tijd en wijle stevig gerockt, zoals de punksong Paranoid laat horen, maar er is ook ruimte voor een aantal meer dan fraaie ballads. Een goed voorbeeld daarvan is One Of These Days waarin Canada de leadvocalen overlaat aan Plato. Mooi gezongen en een aardig contrast tegenover het grofkorrelige van Canada, die natuurlijk een dijk van een stem heeft.

De midtempo nummers steken er echter bovenuit. Daughter Of The Devil, geschreven door de eerder genoemde McClure en de in 2015 overleden Tom Skinner, pionier van de red dirt sound, is onweerstaanbaar mooi. Net als Sam Hain, een ingehouden aanklacht tegen de huidige president van de VS. Met een beetje goede wil herken je daar wel wat van Tom Petty in, en dat is natuurlijk geen slecht vergelijkingsmateriaal.

Ten opzichte van zijn vorige cd’s laat Cody Canada duidelijk een veelzijdiger geluid horen. Een banjo draagt A Blackbird, een jankende steelgitaar kleurt de Merle Haggardcover Footlights, een orgeltje jengelt er in Better lekker op los en een mondharmonica laat zich in Lipstick, een coproductie van McClure en Canada, niet onbetuigd. Het is allemaal even fraai en dus is het niet gek om te zeggen dat je niet gauw genoeg zult krijgen van de veertien songs op deze prachtige plaat.

Review
Paul Heyblom
Cody Canada & The Departed
3
Label: 
Blue Rose
Releasedatum: 
27-7-2018