Colin James: Miles to Go

 
 

Wanneer je je instinct de boventoon laat voeren dan word je onherroepelijk op je vingers getikt, en terecht, anders wordt het onderscheid tussen ons en een dier wel uitermate magertjes. Kijkend naar onze kat kan ik wel eens jaloers zijn. Zonder leerschool volgt ze haar ingebouwde kompas, en trefzeker tikt ze een libelle uit de lucht of vangt een muis in de avondschemering. Ik heb mijzelf wijs gemaakt dat ik mij bij muziek primair moet laten leiden door het middenrifgevoel. Niet te lang stil staan bij een keuze, en vervolgens bij beluistering concluderen of je eerste impuls te oppervlakkig was, of dat het aansluit bij je vluchtige impressie, en dat je keuze trefzeker was. Je mag me als impulsief omschrijven, maar geen eigenschap die teveel schade heeft veroorzaakt over de achterliggende jaren. Als zestien jarige wist je ook instinctief waar je je energie op moest richten, dus deze onschuldige oefenmethode sta ik mij toe. De naam Colin James was eerder voorbij gekomen, maar dan vooral waar het “voorbij komen” betreft. Echt geluisterd had ik zijn muziek, voor zover ik mij heug, niet. Dit maal had ik weinig seconden nodig, hij was direct mijn aandacht te pakken.

 

Naast Colin’s muzikale kwaliteiten als gitarist en zanger, weet hij zich te omringen met een uitgelezen gezelschap. Zijn werkgebied is afgebakend, Blues is zijn ding, en niet onverdienstelijk bovendien. Hij opent Miles to Go met 2 covers van McKinley Morganfield, beter bekend als Muddy Waters. De song waarbij de plaat opent, One More Mile, daarmee sluit hij tevens de plaat af, maar dan in een akoestische variant gestoken. Hij schreef slechts mee aan één nummer, de overige tracks zijn klassieke als meer recente Blues covers. Er zijn verder nummers van onder meer Chester Burnett, Blind Willie Johnson, Jessie Mae Robinson en die zeldzame uitschieter van de Mertis John. Zijn naam en die van zijn jongere broer, Little Willie John, zijn al bijna vervaagd echter die ene klassieke song is nog minstens zo levend als toen het voor de eerste maal op de plaat verscheen. John had in 1955 een megasucces met I Need Your Love So Bad, maar hij kon de weelde niet dragen. Er ontstonden problemen na afloop van een optreden, er was drank in het spel, een steekincident volgde en hij verdween achter de tralies waar hij, nagenoeg bij aankomst stierf als dertig jarige. Robbie Robertson heeft aan hem gerefereerd op zijn titelloze plaat uit 1987 in het nummer Somewhere Down The Crazy River. Terugkomend op Colin James, kopen deze plaat. Ook al ben je niet per definitie een Bluesliefhebber. Miles to Go, daar loop je niet op stuk. Waar het de Blues betreft gaat mijn persoonlijke voorkeur uit naar die vroege Blues, echter een rechttoe rechtaan plaatje, zoals deze, schuw ik allerminst.

Review
Rein van den Berg
Colin James
Miles to Go
Label: 
True North Records
Releasedatum: 
21-12-2017