Danny Schmidt: Man Of Many Moons

 
 

Objectief ten aanzien van Danny Schmidt ben ik geenszins. Als de man begint te zingen ben ik verkocht. Van de huidige generatie singer/songwriters behoort hij absoluut tot mijn favorieten, zo niet mijn meest favoriete. Het luisteren naar een album van Schmidt voelt voor mij als een verkwikkend bad. Erna ben ik opgeladen, fris en kan ik er weer tegenaan. Zijn muziek dwingt mij altijd direct tot zelfreflectie op de door hem bezongen thema's. Schmidt heeft het vermogen om simpele, pakkende melodieën te koppelen aan mooie verhalende teksten die, eenmaal wat verder kijkend, altijd een bepaalde gelaagdheid bevatten. Meestal bevat een album van Schmidt ook een overkoepelend thema. Daarnaast heeft hij van onze lieve Heer een uit duizenden herkenbare stem meegekregen die wat lieflijk en zacht overkomt, een warme klankkleur en 'snik' heeft, die bij mij een bepaald verlangen en melancholie oproept. Mij raakt hij met die stem direct en niet zelden weet hij daarmee het kippenvel op mijn armen te krijgen.

 
Zo ook bij dit zevende album Man Of Many Moons. Zijn vorige werk The Forest Rose To Sing was in vergelijking met eerdere albums wat rijker gearrangeerd en bevatte tevens wat meer country gerichte invloeden. Het was tegelijkertijd zijn meest succesvolle album tot dan toe. Schmidt zit aan de folk-kant van de americana en weet in die niche Appalachen-folk, countryblues, gospelinvloeden en traditionele folk mooi samen te smeden met het werk van de 'oude' troubadours als Townes van Zandt, Bob Dylan en Leonard Cohen. Op dit album zijn de rijkere arrangementen van The Forest... achterwege gelaten en laat hij met name zijn stem en zijn gitaar spreken. De aanvullingen die er zijn van bas, gitaar, piano, achtergrondvocalen en harmonica door o.a Carrie Elkin, Will Sexton en Ray Bonneville betreft met name het aanleggen van accenten. Het is daarmee een puur en kaal album geworden dat des te meer de kracht van Schmidt's zang en gitaarspel naar voren haalt.
 
Tekstueel is Man Of Many Moons net als voorganger The Forest Rose To Sing wel iets lichter van toonzetting dan eerder werk. Thematisch is dit een collectie songs die gaan over groei in Danny's persoonlijk leven. Groei met name gericht op je verbinden aan verantwoordelijkheden ook al weet je vaak niet van te voren hoe die paden zich gaan banen. Tevens heeft Schmidt op dit album een cover opgenomen; Bucket Of Rain van Bob Dylan. Schmidt's songs begeven zich over het algemeen in het mid-tempo. Daarmee ligt de verveling op de loer. Echter zijn zijn composities van een kwaliteit, en de uitvoering van een zeggingskracht, dat dit geenszins aan de orde is op dit album. Het brengt mij in een 'state of mind' en een plaats waar ik het even prettig toeven vind voor een 40 tot 50 minuten en juist niet afgeleid wil worden door tempoverschillen naar ballads of up-tempo. 
 
Onder aan de streep blijft de conclusie overeind dat Danny Schmidt met dit zevende album wederom een klasse album op de markt heeft gebracht en ik hoop dat het hem na het succesvolle The Forest Rose To Sing verder helpt een mooie carriëre verder uit te bouwen. Voor mij is Man Of Many Moons op driekwart van het jaar alweer een zekerheid voor mijn eindejaarslijstje. Hopen doe ik al enige tijd op een mooie weergave van een van zijn concerten in een cd/dvd document. Live weet hij namelijk alleen met gitaar en stem een volledige zaal muisstil te krijgen. Uitgegroeid tot vaste waarde met eigen stijl in de Amerikaanse folk. Topplaat!
Arjan Post
Danny Schmidt
Man Of Many Moons
Label: 
Red House Records