Danny Schmidt: Standard Deviation

 
 

Mijn persoonlijke koopgeilheid lijkt momenteel van de baan. De behoefte iedere cd fysiek te willen bezitten is verdwenen. Helemaal afzweren is nog niet gelukt, maar de succesgraad in de eerste twee maanden van 2019 leunt tegen de 100 procent. Wellicht start 2019 gematigd wat het aanbod betreft, wie zal het zeggen, maar met digitale aanwinsten wordt de behoefte vooralsnog afdoende bevredigd. Voor deze nieuwe Danny Schmidt geldt in principe hetzelfde. Ik betwijfel of ik zijn nieuwste, Standard Deviation, fysiek gekocht zou hebben. Aan het fysieke cd’tje mankeert overigens niets. De hoes is een prachtig gemaakt, verraadt creatief huisvlijt. Het kunstige borduursel werd echter gemaakt door Michelle Kingdom. De binnenzijde bevat een prachtige foto aan van Danny en Carries pas geboren dochter Maizy. Een andersoortig kunstwerkje, en, net als de muziek, ontstaan vanuit liefde. Ook qua deelnames aan Kickstarter projecten deins ik ietwat terug. Ik vermoed dat deze van Danny één van de laatste voor mij was.

 

Van Danny heb ik thuis een aantal albums liggen, en zo afwijkend manifesteert Mr. Schmidt zich, artistiek gezien, dit keer allerminst. Jaren geleden heb ik serieus moeite moeten doen voordat ik zijn muziek op juiste waarde schatte. Grootste barrière was aanvankelijk zijn, in mijn oren, meelijwekkende, klaaglijke zang. Dat euvel is gaandeweg geneutraliseerd. Maak ruimte voor gevoelens. Toon desnoods mijn kwetsbaarheid, of zwakheden. Van huis uit werd ik zo niet opgevoed. Mijn ouders hadden kennisgemaakt met het slechtste van de mens tijdens de jaren 40-45. Overleven deed je door je emoties terzijde te zetten. Ik leer de laatste jaren om liefdevoller te zijn voor mijn omgeving, voor mijn zoons, mijn vrouw, zelfs voor mijzelf. De noodzaak om te overtroeven is aanzienlijk minder. Het competitieve karakter krijgt menselijke vormen. Ach, inzicht komt met de jaren, en ik laat mijn standaard afwijking varen. Zodoende komen ook weer eens wat oudere Danny Schmidt albums uit dozen te voorschijn, en daar valt hernieuwd veel te genieten. Of Standard Deviation boven het oudere werk uitstijgt betwijfel ik nog. Ik laat de muziek voorlopig verder inwerken, en ga er bovenal van genieten. Eind april doet hij ons land aan voor een aantal concertjes, waarvan er eentje plaats vindt in “My Neck of Woods.” Misschien eens een balletje opgooien bij Koos. Wie weet?

Review
Rein van den Berg
Danny Schmidt
Standard Deviation
Label: 
Live Once Records
Releasedatum: 
8-3-2019