Darrell Scott & Kenny Malone: Long Ride Home

 
 

Wanneer het Americana-genre je aanspreekt, dan is Darrell Scott een fenomeen waar je niet omheen kunt/mag. Zijn A Crooked Road (van 2010) bevatte alle elementen waarom ik zijn muziek koester. En Darrell lijkt op dat album met deze elementen te spelen. Hij is meesterlijk in het buigen van lijnen, waardoor bijna iedere song meerwaarde krijgt, of voorzien wordt van een subtiele wending. Soms emotievol, soms imponerend. De metaforen die hij te pas en te onpas gebruikt nijgen bijna naar clichés, maar ik accepteer ze zonder te twijfelen aan 's mans authenticiteit. Scott laat met regelmaat zijn emotie spreken. Hij blijft echter met twee benen op de grond. Omdat hij nergens overdrijft of opzettelijk aanzet, weet je dat zijn emotie echt is.

Take this restless hobo’s heart
take this dreamer without dreams
take the sadness with the love
take the love with everything
like you’ve stood through it all
you’re still standing here today
and i’ve known it all along
you’ll be with me all the way

though the times have been hard
and the pleasures quickly gone
but as we passed trough the shadows baby
you kept shining on and on
like a river overflowing
you have carried me away
and it’s your love that you keep showing
you’ll be with me all the way

take this message to my mother
say her rambling boy is home
won’t you tell her to be happy now
i’ll no longer be alone
take the pictures she will give you
from a time so far away
and won’t you tell her as you’re leaving
(tell her)
you’ll be with me all the way

Darrell Scott is voor mij zonder twijfel een gepassioneerd muzikant en artiest. Hij bewandelt zijn “Crooked Road” en illustreert dit levenspad met de talenten die hem gegeven zijn.

Ook de titel van dit laatste album is kenmerkend voor de beeldende eenvoud die Scott gebruikt. Wanneer hij dan een foto toevoegt uit zijn jeugd, dan weet je gevoelsmatig dat Darrell voor zichzelf het punt heeft bereikt waarnaar hij streefde. Zijn discipline heeft hem gebracht tot de artiest/muzikant die hij momenteel is, maar niet zonder prijs wanneer je het nummer Someday goed beluistert. Hij is tevreden met hetgeen zijn carrière hem gebracht heeft. Ook in No Use for Living refereert hij aan datgene wat zijn leven momenteel ontbeert.

Bij eerste beluistering van Long Ride Home kreeg ik de indruk dat Scott een aantal onafgeronde ideeën bij elkaar had geschoven. Bij nadere beluistering word je dan vanzelf meegezogen in de weemoed die hij opnieuw ten toon spreidt. De muziek grijpt terug op zijn jeugdjaren. Een album dat is opgedragen aan zijn in 2011 overleden moeder Evelyn. Een van die momenten die je stil doen staan bij het leven.

Mede daarom dat Long Rode Home aanzienlijk leunt richting de countryzijde van de Americana. Meer dan wat ik van hem gewend ben. 16 nummers bevat dit album maar liefst, waarmee ruim een uur muziek wordt aangeboden. Een klassiek aandoend countrynummer doet hij samen met Wayne Scott. Het album was al afgerond toen 18 november eveneens de vader van Darrell stierf aan de gevolgen van een verkeersongeval. Hij verzorgt een gedeelte van de vocalen hier. Verder zijn op dit album van de partij Hargus “Pig” Robbins (piano), Dennis Crouch (staande bas) en uiteraard percussionist Kenny Malone. (Onlangs verscheen eveneens op DVD een live registratie van Scott & Malone onder de titel Jammin’ at Hippy Jacks). Een uitstekend duet met Guy Clark komt langs, evenals de vocale bijdragen van mensen als Tim O’Brien, Rodney Crowell en Patty Griffin. Een enkel nummer als You’ll Be with Me all the Way alleen al zegt waarom Scott’s muziek de moeite waard is.

Rein van den Berg
Darrell Scott & Kenny Malone
Long Ride Home