Daryl Hall/John Oates: War Babies

 
 

Met Abandoned Luncheonette – hun tweede album – lieten Hall & Oates horen te beschikken over een soulgevoelig repertoire. In tegenstelling tot War Babies scoort dat album met hoge ogen bij AMG. Evenals het album met de zilverkleurige hoes uit 1975 overigens, die eveneens over Blue-Eyed soul beschikt. Toch wist het meer Rock georiënteerde album uit 1974 mij eveneens behoorlijk te boeien. Kan ook zijn dat mijn toenmalige interesse voor Todd Rundgren mede mij keus bepaalde. Muziekkrant Oor was indertijd laaiend enthousiast over dit “ondergewaardeerde” Hall & Oates album, hun beïnvloeding zal mij niet ongemoeid hebben gelaten. Behalve de beginperiode van deze hitmakers heeft hun muziek mij slechts matig kunnen boeien. Ze schreven – met name Daryl Hall dan – schitterend – inderdaad soulgevoelig – materiaal. Waarom AMG niet even gretig met zijn sterren is ten aanzien van War Babies is mij niet geheel duidelijk. Het zal slechts zijn omdat de inhoud van deze plaat niet beantwoorde aan het stereotype waarvoor het duo gedefinieerd stond. Ook sommige soloplaten van Darryl Hall spreken mij nog steeds zeer tot de verbeelding. Zijn Every Time You Go Away (You Take a Piece of Me with You) welke gecoverd werd door Paul Young blijf ik, ondanks de zeer voor de hand liggende, wellicht zelfs clichématige tekst, een grandioze knappe song vinden.

 
Todd had net zijn gelijknamige dubbelaar uitgebracht, en ik was enorm gefascineerd door die desbetreffende plaat. De wijze waarop hij speelde met diverse stijlen sprak mij enorm aan. Dat hij als producer optrad voor dit duo wekte beslist mijn nieuwsgierigheid. Zijn stempel drukt zich overduidelijk op dit product, maar helemaal hebben de heren Hall & Oates zich niet af laten knijpen. War Babies is een van die platen uit mijn jeugd die zich niet weg laat wissen. Ook nu, jaren later dus, dender ik de tekst nog steeds integraal mee. Zoete softe soul, maar met een glinsterende rock laag. Muziek from way back than. Jaren duurde het alvorens een CD versie van dit album op de markt kwam. Het verscheen in een speciale serie die Atlantic Records in 1998 uitgaf ter ere van het 50 jarig bestaan van die platenmaatschappij. Ahmet M. Ertegun – de grote baas – voorziet de serie van een dankwoord, waarbij legendarische producers zoals Tom Dowd, Jerry Wexler, Joel Dorn en Arif Mardin extra in het zonnetje gezet worden. Todd Rundgren wordt niet genoemd. Zijn productieve kwaliteiten ten aanzien van War Babies staan te boek als twijfelachtig. Zijn stijl kenmerkt nu eenmaal het fenomeen overproductie. Mijn deert het overigens niet, ik blijf het nog steeds een boeiend album vinden. Een afdruk van de tijd. De behoefte om Todd’s eigen muziek op een CD te hebben ontbreekt overigens volstrekt bij mij. Tussen de schitterende nummers door staan teveel vaag uitgewerkte ideeën.
Replay
Rein van den Berg
Daryl Hall/John Oates
War Babies