David Francey: So Say We All

 
 

In 1966 verhuisde het gezin Francey van Ayrshire te Scotland naar Toronto, Canada. Als 12 jarige zal deze verandering ongetwijfeld ingrijpend geweest zijn. In zijn jonge leven was hij omgeven door traditionele Schotse muziek, wellicht een houvast voor in den vreemde. Het zal niet meevallen je wereld volledig achter je te laten. Muziek slaat een brug terug in de tijd, en houdt herinneringen levend. David Francey heeft er zijn huidige bestaan op weten te funderen. Een indrukwekkende reeks platen heeft hij inmiddels op zijn naam staan. Hij heeft diverse JUNO nominaties ontvangen, en is een aantal malen winnaar geweest. De waardering voor zijn traditionele muziek heeft hem zelfs buiten de Canadese grenzen gebracht. Daarvan getuigt onder meer het onlangs verschenen album Go Jane Go – verkrijgbaar via CDBaby – welke live werd opgenomen in de woonkamer van een Australische boerderij. Het was de afsluiting van een tour die hij gezamenlijk maakte met David en Lucas Kane. Genoeg ontwortelde Schotten die zich voor een moment thuis wanen. Hoewel, dat gevoel gaat aanzienlijk dieper, want gevoelsmatig voel ik mij ook verwant. (misschien omdat ik als 12-jarige ook verhuisde?)

Ondanks dat ik niet weet waar de foto gemaakt is, maar op de hoes van zijn nieuwste plaat lijkt David Francey een wandeling te maken langs “Memory Lane”. Een greep naar houvast in een onzekere wereld? Dat hij ietwat zwaarmoedig was blijkt wellicht uit de linernotes: “The Songs on this album seem to me to encompass what proved a very difficult year. From the heights of joy to the depths of grief, the lesson learned was to celebrate every day spent on this side of the soil and to keep marching no matter what comes our way.” Ik heb geen idee wat hij exact aan refereert, en waarom zou je ook alles prijsgeven? Echter het gevoel wat uit deze tekst spreekt herken ik. Een gemoedstoestand die komt in golven, net als het nieuws, of het weer. De realiteit kent gelukkig voldoende lichtpuntjes, en zolang je die voor ogen houdt kom je door de donkerste bui.

Het album So Say We All is overigens niet zo zeer zwaar op de hand. Je proeft echter dat niet alles zonneschijn is. Schijn kan bedrieglijk zijn. So Say We All is David’s 10de album. Het is een plaat die iets van onbalans zichtbaar maakt. Niet ten aanzien van de kwaliteit van de muziek, echter eerder een deuk laat zien in het zelfvertrouwen van Francey. Uiteindelijk kom je tot het besef dat je niet alles in de hand hebt, kan sturen. Je bent afhankelijk van omstandigheden, of erger nog, de willekeur van anderen. Die gedachte, die kwetsbaarheid, vind je terug in de muziek en teksten van deze plaat. I wanna see the sun again, gettin’ tired of the rain in Harm sluit naadloos aan bij deze deprimerende mei maand. Mismoedig over opgeklopte oppervlakkigheid in American Blues, waarin onzin tot kunst wordt verheven om zaken die werkelijk ter zake doen te verdoezelen. Zeer herkenbaar allemaal. Soms word je ontzettend moe, en dan weet je instinctief dat je op zoek moet naar die fictieve knop in je gestel. Een openhartige plaat van een man vastgelegd in een moment van onbehagen. 

Rein van den Berg
David Francey
So Say We All