David Munyon: Pretty Blue

 
 

Een paar jaar geleden kwam Dweezil Zappa met een Jimi Hendrix’s gitaar op de proppen, het ding was volledig gerestaureerd. Hij had de intentie dit relikwie voor het hoogste bod te verkopen. Frank Zappa scheen deze Fender Stratocaster na afloop van het Monterey Festival (’67) gekregen te hebben van ene Howard, Jimi’s Roadie.. Het ding was geruïneerd tijdens dat legendarische optreden, en verdween daarna geruime tijd uit zicht in Zappa’s garage. Dit verhaal kent diverse varianten, zelfs de authenticiteit van het instrument staat ter sprake. David Munyon staat hier buiten. Hij bezingt inJimi’s Guitar slechts zijn mateloze bewondering aan deze historische figuur: “I can wait around another thousand years, just to hear that voice and those electric tears.” Het nummer opent op de voor Munyon zo karakteristieke Stockfisch platen met de fretloze bas van Hans-Jorg Maucksch. Een sterke opener die eindigt met referenties aan een ver verleden “into purple and blue”. Zangeres Dagmar Wirtz verzorgt achtergrondzang en fungeert daarna als rode draad over het gehele album. (a job well done!)

 
Munyon’s karakteristieke stijl is weinig veranderd. Hij moet het nog steeds hebben van zijn eenvoud en directheid. Een paradoxale figuur, want in zijn emotionele zwakte ligt tevens zijn (zeggings)kracht. Pretty Blue bevat zowel nieuw als oud materiaal, een nummer als World Love heeft de revue al een aantal keren gepasseerd. Ook het nummer Pretty Blue is eerder vertolkt. Dateert van 1993 en werd geschreven door Munyon, Matt Rollings en S.P. Stanley alias “Dixie Blue”). 12 nummers bevat dit album in totaal, met daartussen diverse waanzinnig sterke tracks. Nou ben ik altijd al een enorm liefhebber geweest van Munyon’s werk, en ervaar dit nieuwe album als het zoveelste sublieme. Munyon’s innerlijk rust schijnt over liedjes alsHollywood Town, althans ergens hoop je dat deze factor de timing mede bepaalt. Zijn liefde voor Dixie (of zelfs mogelijk, juist de afwezigheid van deze muze) staat wederom centraal. Het zal geen geheim zijn dat de plotselinge dood van zijn moeder hem indertijd enorm heeft aangegrepen, en eveneens rondwaart in David’s autobiografische teksten. Er zijn herinneringen, en er is die eeuwige roep om liefde. Het refrein van Lover Hold Me Nowlaat geen ruimte voor onduidelijkheid. “Lover hold me now, there’s no need to fear. Woman of my dreams, help my mind be clear. I am just a man, like many mother’s sons. With no one here to hold. And tell my story to.” Zelf schrijft hij hierover, op zijn eigen speciale wijze met humor en zelfkennis, het volgende: “Probably one of the greatest love songs I ever wrote. One day, in the Kitchen in Dusseldorf I asked The Lord Jesus Christ to help me write aNumber One Song.”
 
Hij zou ziek zijn, waardoor zijn aanwezigheid op het Eindhoven’s Naked Song voortijdig werd geannuleerd. Wat hem scheelt is mij niet duidelijk. Zijn instabiliteit zorgde in het verleden regelmatig voor irritatie onder promotors, hetgeen zijn reputatie als artiest schaadde. Townes van Zandt ging zijn laatste jaren gebukt onder hetzelfde euvel: Komt ie wel? Is hij bij stem? Is hij nuchter? In het geval van David Munyon hoop ik dat hij voorlopig nog een aantal schitterende albums aflevert van dit niveau. Ik zou het sneu vinden wanneer hij postume, weggezet als tragische eigentijdse Van Gogh, meer waardering krijgt dan tijdens zijn leven. Commercieel succes zij hem zeer gegund. Heeft hij wat mij betreft jaren geleden al verdiend. Americana van het zuiverste gehalte! Beter dan dit wordt het zelden.
Rein van den Berg
David Munyon
Pretty Blue

Ook interessant

David Munyon: Official Bootleg Collection Vol II Rein van den Berg 18 Dec 2016
David Munyon: Clark Rein van den Berg 7 May 2016
David Munyon: Purple Cadillacs Rein van den Berg 6 Jun 2013
David Munyon: Slim Possibilities Rein van den Berg 7 Aug 2010
David Munyon: Big Shoes Rein van den Berg 24 Mar 2009